Selecteer een pagina

Hoe overleef je een zonnige middag op het terras? (in je eentje!)

Het terrasseizoen is in volle glorie losgebarsten. ‘Dank u wel, zon!’

Tijd voor een opfriscursus, of beter gezegd: een warmdraaicursus. Hoe ging dat ook alweer? Op een terras zitten? Ik bedoel: hoe je het echt leuk maakt met allemaal nieuwe contacten, of juist heel ontspannen met jezelf. Ja, zeg, hoe ging dat ook alweer op een terras zitten in je eentje! In je eentje op een vol terras en dan ergens een plekje vinden. En dan zitten, ademhalen, aan je drankje nippen en het goed hebben.

Want met vrienden op een terras zitten en je dan optrekken aan die anderen is zó 2014 en natuurlijk een beetje voor losers. Dat heb ik altijd wel als ik een groepje het terras op zie lopen: jeetje, ja, met z’n allen durven ze wel. Ik denk dat altijd als ik aan de overkant van de straat met mijn verrekijkertje naar het terras aan het turen ben. Maar genoeg over mij.

Met je gezellige zelf op een terras zitten, dat valt voor sommigen in de categorie: ‘Ben jij helemaal gestoord geworden ofzo? Echt niet! Kijk wel uit!’

Maar hoezo dan eigenlijk? De uitspraak wordt vaak gedaan alsof het de normaalste zaak van de wereld is. ‘Oh, nee, in mijn eentje op een terras, dat zou ik nooit doen. Hé, ik ga nog even een boodschapje halen, zie je snel! Doei, doei!’ En de andere partij, jouw goede vriend of vriend glimlacht er om. ‘Ja, nee, dat is inderdaad niks voor haar. Ze kan sowieso niet alleen zijn.’

Laten we even heel erg stil staan bij wat er nu eigenlijk aan de hand is. Niet in je eentje op een terras. Wat kan er gebeuren? Begint iedereen dan keihard te lachen, de hippe serveerster met blonde paardenstaart incluis? Slaan mensen elkaar proestend op de schouder, wijzend naar jou, stikt eentje in d’r witte wijn? Of blijven de mensen zwijgend zitten en fluisteren ze achter hun hand: ‘Daar zit een heel sneu persoon. Niet meteen kijken, maar die heeft geen vrienden. Triest.’

Als je niet alleen op een terras gaat zitten, dikke kans dat je bijvoorbeeld ook nooit alleen naar feestjes gaat. En wat kun je allemaal nog meer uit de weg gaan?

Kijk, je wordt alleen geboren, je gaat alleen weer dood, in de tussentijd moet je het echt van jezelf hebben, een ander kan een duwtje geven, maar let’s face it: Je bent soms net een bowlingbal die heel zorgvuldig een kant wordt opgegooid, met de nodige aandacht en toewijding en dan toch besluit je vlak voordat je doel treft ineens uit de baan te rollen. Je maakt gewoon een heel eigenwijs bochtje. (Tip: omarm de bowlingbal in jezelf!)

Je doet het allemaal zelf, elke stap doe je het zelf, dus waarom het dan niet eindeloos gezellig met jezelf hebben? Boks, ouwe! Wat is het toch dat we zo een ongemakkelijke relatie met onszelf hebben?

Goed. Als jij er klaar voor bent, de tips:

Tip 1: Just do it.

Mindblowing eerste tip, maar zelf was je er toch misschien niet op gekomen: Ga naar het terras en ga zitten. Echt.

Tip 2: Stukje mindfulness kan helpen.

Er komen wellicht allemaal ongemakkelijke gevoelens bij je omhoog als je voorzichtig tussen de tafeltjes door navigeert op weg naar dat ene plekje. De gevoelens zijn er misschien al als je op weg bent naar dat terras. Je dénkt allemaal dingen. Bedenk dan ook dit: van de meeste gevoelens krijg je niks. Van de meeste gedachten eigenlijk ook niet. Sta er bij en kijk er naar. Het zijn écht maar gedachten.

Tip 3: Check de realiteit: kijk om je heen. Is er gevaar? Nee, goed zo. Lekker zitten dan.

Grote kans dat veel mensen niet eens echt met je bezig zijn. Bammer. Grote kans ook dat anderen net zo worstelen met allemaal gedachten. Ook jammer. Dat zij net als jij heel ontspannen en hip overkomen, maar dat het ondertussen een beetje tegenvalt met dat ontspannen zijn. En natuurlijk dikke kans dat er een aantal mensen denken: Best stoer dat die gast of die dame daar even in je eentje van de zon gaat genieten. Inspirerend!

Tip 4: Onderzoek de oorsprong van je gedachten.

Een middagje op een zonnig terras zitten, een lekker warm zonnetje op je gezicht, even lekker ontspannen kan zomaar bewolkt worden door je jeugd.

Onrust, gevoelens van minderwaardigheid, niet alleen kunnen zijn, schaamte: de oorsprong ligt in je jeugd.

Sommigen denken nu: ja, je moet niet steeds achterom kijken! Dat heeft geen zin! Je moet gewoon in het hier en nu zijn.

En dat klinkt natuurlijk ook heel lekker. En waar. En als je echt in het hier en nu zou zijn, helemaal 100% dan zou je heel erg chill zitten zijn. Dan zou je ontspannen kiezen: ga ik een krantje lezen, even mijn mail checken of kijk ik even om mij heen.

In het hier en nu zijn: maar hoe, hoe, hoe doe je dat dan? Door in eerste instantie te gaan ontdekken dat onze blik op de realiteit van nu enorm bepaald wordt door ervaringen uit onze jeugd. Een mooie uitspraak van psychologe Ingeborg Bosch is: Jij kan wel klaar zijn met je jeugd, maar je jeugd is dat nog niet altijd met jou.

Dus mensen die roepen: blik op de toekomst, positief blijven! Dat klinkt mooi, maar zo werkt ons hoofd nu eenmaal niet.

Kijk ooit was je klein, afhankelijk, totaal afhankelijk van de zorg en liefde van anderen. Je had liefde nodig, je had een knuffel nodig, je had goedkeuring nodig. Als dat er niet was, was het echt levensbedreigend.

Maar die mensen op een terras zijn echt niet bedreigend. Over het algemeen zijn ze zelfs relaxt. Sommigen staan open voor een gesprek, anderen niet. Maar onze geest maakt onbewust steeds een vergelijking met vroeger en nu en dan voelt het ineens alsof je klein en afhankelijk bent. Heeft iedereen, ook die gast met z’n mooie licht blauwe jasje of die vrouw met glanzend donkerhaar en onbetaalbare zonnebril en haar Fristi.

Laatst liep ik langs een restaurant en zag ik drie jonge mensen aan een tafeltje hard lachen. Een gast leek op David Beckham en de twee dames leken heel erg op veel te mooie vrouwen met een flinke boezem. Ik liep voorbij het restaurant zag die mensen het heel gezellig hebben en voelde een steek in mijn hart. Ineens voelde ik me een sulletje dat geen vrienden heeft. Of ik vrienden heb? Ja! Ik heb zeker 7 – 10 mensen waar ik heel intieme vriendschap mee heb en toch ineens voelt het zo en kan ik dat ze een hele avond met mij meezeulen.

Zoals ik het nu steeds meer en meer zie: Iets in die situatie raakt mij, ik herken daar zonder dat ik het door heb iets dat vroeger bedreigend was. Waarschijnlijk is het iets met buitengesloten worden, met dat anderen het gezellig hebben en ik er niet bij mag. Als je heel klein bent en je maakt dat steeds mee is dat echt heel naar, zeker als je afhankelijk bent van de liefde, aandacht en zorg van die anderen. Wat ik nu dan doe is mij afvragen is: wat raakt mij, wetend dat het niet echt over nu kan gaan. Ik ben volwassen, kan mijn vrienden kiezen, kan vrienden maken, en alleen zijn is never niet dodelijk. Er is niks aan de hand.

In het hier en nu kan ik leren ontdekken dat in mijn eentje zijn, zonder permanente verbondenheid juist heerlijk kan zijn en soms een beetje ongezellig. Soit. En dat ik elk moment iets kan organiseren.

Proost. Op jezelf! Laat de lente maar komen.

Meer inspiratie nodig voor een licht leven? Leer van mijn fouten! Download gratis Feel The Fear And Do It Anyway, een handvol persoonlijke columns.