Splinter

Beste lezer, Het afgelopen jaar heb ik de feuilleton geschreven over Splinter. Ik vond het leuk om de sympathieke Splinter zoveel mogelijk een mens van vlees en bloed te laten zijn. Hij twijfelde, klaagde, had duizenden gedachten, zocht naar manieren om om te gaan met verwachtingen op werk en ook privé. Splinter deed iets dat hij niet echt wilde en vond uiteindelijk wat hij wel wilde. Het mooiste aan schrijven is gedachten delen en mensen misschien ietsje herkenning bieden. En troost. Na 45 afleveringen precies van elk 500 woorden is Splinter’s verhaal verteld. Nu is het even vakantie. Over 5 weken ga ik verder met het schrijven voor Carp. Ik heb de behoefte om op een meer directe manier met de lezers te communiceren. Vanuit mijzelf zal ik ingaan op thema’s...

Beste Splinter, ‘Wij hebben ons verzameld in het park op deze dag om afscheid te nemen van jou.’ Obama, dacht Splinter. Net Obama. Hoe die verrekte Joost dat deed. Plechtig, ernstig, moedig, met van die betekenisvolle stiltes. ‘Splinter, wij hebben van elkaar geleerd. Is dat niet het hoogst haalbare? Van elkaar leren?’ Splinter glimlachte en kleurde. ‘Het was geen gemakkelijk jaar…’ De bomen in het park ruisten zacht. ‘Je hebt getwijfeld… Je hebt geworsteld… Je hebt geleerd.’ Die Joost. Al zou hij vertellen over de medicinale werking van gekonfijte konijnenkeutels, dan zelfs zou een volle Arena aan zijn lippen hangen. ‘Toen ik je vroeg naar wat je vooral geleerd had, was je een tijd stil. En eigenlijk vond ik in die stilte het antwoord...

‘Vertrekken is een beetje doodgaan’, zeggen de Fransen vaak, maar, zo dacht Splinter ‘alleen de doden blijven en vertrekken nooit’, dus wat is te prefereren? Hij dacht aan een paar vrienden die inmiddels al jaren bij elkaar waren, maar waarbij alle vreugde was verdwenen. Mensen van f*cking nog geen 30. Nog geen 30! Jong, snel, wild, hip: dat volk! De kleur was eruit, van een verlept boeketje chrysanten werd je vrolijker. En in de hipste tenten van de stad maar tof doen. Hoe kan dat? Hij dacht aan Youp van ’t Hek die daar altijd z’n vlijmscherpe humor op los liet: ‘de erotiek in de koelkast’. Grappig, maar hij dacht ook: wat hebben wij eigenlijk te zeggen over het moment dat we vertrekken of juist blijven? Wat hebben we te zeggen over de keuzes die...

Het was in de nacht nadat hij met de nieuwe interimmer had gesproken. Hoe lang hadden ze gepraat? Uren. Het was avond geworden, er was niemand meer op kantoor. Er was een bevlogen uitwisseling ontstaan. Een onverwachte ontmoeting. De interimmer had twee Hawaï pizza’s laten komen. Hij had een persoonlijk verhaal vertelt over z’n vrouw. Hoe ze elkaar 25 jaar geleden ontmoetten. Hoe ze door een diepe crisis waren gegaan. Dat hij (Joost heette de man, uiteindelijk had Splinter het maar gewoon gevraagd) met veel moeite tot het inzicht was gekomen dat hij er eigenhandig voor had gezorgd dat z’n vrouw was gegaan. ‘Zoals ook net bij jou: als ik druk voel, dan ga ik praten, praten, praten. Zij werd gek van me. Voelde zich niet gehoord. Drama’s. ’t Is goed...

Splinter had inmiddels een half uur de tijd gehad om het gezicht van de nieuwe interim-directeur grondig te bestuderen. Het was een man van het type hoort-zichzelf-graag-praten. Splinter kon daardoor volstaan met ‘hummen’, knikken en lachen als de beste man ook lachte. Splinter mompelde af en toe: ‘mmm… interessant’ en dat was voor de interimmer (Splinter kon z’n naam niet onthouden) het startschot om nog enthousiaster en meer opgewonden te gaan kletsen. Een stroom van woorden verliet de man zijn mond: ‘resultaat gericht denken’ ‘mindset’ en ‘breed gedragen gezamenlijke visie’. Splinter was als leidinggevende van het salesteam gevraagd om even langs te komen om ‘de grote ommezwaai handen en voeten te geven’. Of beter: om mee te...

Splinter had er twee weken op zitten van ruim 60 uur. Want Splinter, namelijk, doet z’n best. Splinter doet al zijn hele leven z’n best. Enorm z’n best. Tong uit de mond, rode konen. Was vroeger al: toen hij er achter kwam dat hij nooit de grappigste zou worden ging hij met een kamikazeachtig fanatisme z’n best doen om topvoetballer te worden en toen ook dat faliekant mislukte heeft hij nog een tijdje de vingers blauw gespeeld op een piano. Mislukte ook. En nu as we speak doet hij natuurlijk enorm z’n best als leidinggevende. Leidinggevende van een totaal uitgekleed team: Splinter monterde iedereen op. Ging bij iedereen persoonlijk langs en vertelde met een beangstigend soort bezetenheid dat er een tandje bij kon, nee, zelfs een tandje bij moest....