Vind ik dus fascinerend: dat je in je vak als trainer of trainingsacteur dus allerlei zaken ‘verkondigd’ en dat je dat dan zelluf nauwelijks kan vormgeven. Merkte ik afgelopen week na een fantastische dag bij een groep Young Professionals weer eens.
Wat er gebeurd is? Eerst maar eens die dag met die Young Professionals. Het thema was feedback geven. De groep: Jonge honden van rond de 25. Slimme koppen. Een studententijd lang dronken geweest maar toch: cum laude afstuderen. Dat volk. En dan bij AH of ING iets intelligents doen met cijfers, marketing en veel geld verdienen. Leuke lui, vind ik.
Aanvankelijk zat de groep er afwachtend bij: 12 armen over elkaar en een frons van kruis tot kruin.
De trainster legde het model uit: De 4 G’s. Benoem het Gedrag, noem het Gevolg, noem de Gedachte/Gevoel dat je erbij hebt en noem welk Gewenst gedrag je wilt zien. Dus:
‘Ha! Ik hoorde je zojuist nogal kortaf doen naar de klant aan de telefoon. Ik denk dat dat wel eens een klant zou kunnen gaan kosten. Ik vind het ongemakkelijk als je zo doet. Wil je voortaan proberen je ongenoegen toch wat voor je te houden?’
Reactie van één van de Jonge Professionelen: ‘Zou ’t nooit zo doen. Ik zou het meer inpakken.’
Naarmate de dag vorderde werd er steeds minder ingepakt. De professionals deden pogingen duidelijker te zijn en die pogingen sloegen steeds meer aan, pakten steeds beter uit.
Toen, aan het eind van de dag hadden we ’t nog even over feedback krijgen. Hoe ga je daar mee om? Ik was degene die in een rollenspel feedback ging geven. De deelnemers gingen zich natuurlijk druk verdedigen en ik zei achteraf steeds: ‘Je kan je enorm aangevallen voelen, maar dat is helemaal niet nodig. Feedback is een namelijk een kadootje!’ De Jonge Professionelen waren het roerend met me eens: feedback is een kadootje en hoef je helemaal niet persoonlijk op te vatten.
Die avond ging ik eten bij een vriendin. Ik belde aan en de deur ging open. Achter die deur stond de vriendin met een vuile blik en de armen over elkaar. Ze keek me priemend aan. ‘Wat is er?’ vroeg ik zo luchtig mogelijk.
‘Jij weet niet wat er is?’ ze draaide zich om liep de woonkamer in. Ik keek op haar rug vol ergernis.
‘Ik weet niet wat er is.’ Er zou terstond en weldra een stukje feedback mijn kant op komen. ‘Waar was je zaterdag? Ik was jarig. Eikel.’
Ik schrok. Ik zei: ‘Nog gefeliciteerd!’ Zij zei: ‘Je bent nogal met jezelf bezig, gadver.’
Ik zei: ‘Kan gebeuren toch?! Ga je moeilijk doen?’ En toen, harder: ‘Ik was wel op de begrafenis van je moeder, ja?! Te laat, maar ik was er!’
Ik draaide me om en liep naar buiten. Feedback is een kadootje. Ja, ja… Maar je bent nog lang niet jarig. Pffff…
Hi Johan,
Jaaaaa, zo lust ik nog wel eentje, je vriendin gaf je geen feedback, dit was een uiting van haar verdriet. Niet elke uiting is feedback, zo bestaat er ook nog regelrechte kritiek (weinig constructief).
Feedback geven is vanuit de intentie dat je de ander wil helpen, daar had dit dus niets mee te maken.
Jammer dat je er zo (bot) op hebt gereageerd… Einde vriendschap?? Of kon je wel een potje breken bij haar? Met je grote lach maak je het vast weer goed….
Met pure groet,
Judith
Ha ha, heerlijk om te lezen. “Feedback is een cadeautje”, gruwelijk normatieve uitspraak.
Net als de uitspraak dat “als je met je armen over elkaar zit, je gesloten bent”. Brrrr.
Lekker verhaal…heerlijke relativering, ook al zou het niet echt gebeurd kunnen zijn.
Einde is wel een beetje relatie-horror.
Wel goedmaken hé , als t echt gebeurd is. Of is dat ook een norm -:)
Groetjes
Caroline