Zoals beloofd: het eerste officiële interview met Jonathan! Jonathan is de moeilijkste medewerker van het land. En de leukste. En de meest uitdagende. En de ingewikkeldste. En de meest ambitieuze. En de meest onzekere. Jonathan is het eigenlijk allemaal. Alles wat jij wil. Want jij kan in gesprek met Jonathan. Jonathan is er voor iedereen die denkt: wat is de mensheid toch irritant. Of: waarom doet ze niet gewoon wat ik wil! Ik, ik, stel toch niet heul rare vragen? Als je die ervaring uiteindelijk toch best vermoeiend vindt, en jezelf hebt voorgenomen om aan het eind van dit jaar maar 10 keer per week te irriteren aan je medewerkers in plaats van het huidige gemiddelde van 69 keer, dan is Jonathan echt iets voor jou! Maar Jonathan is ook echt iets voor jou als je van een leuke sfeer naar een heel leuke sfeer wilt. Of van goede prestaties naar betere. Of als je die ene goede, maar o, zo onzekere medewerker wilt motiveren.
Goed. Wij treffen Jonathan voor een kennismakingsgesprek op een terras. Nou, ja: ‘wij’. Ik. De mensen om ons heen zitten er bij alsof ze geen lange winter achter de rug hebben. Het terrashangen zijn ze niet verleerd…
Jonathan: Noem jij dat terras hangen? Ik vind het meer een showroom. Iedereen zit hier maar mooi te wezen. Pff…
Johan: heb je er last van Jonathan, je zucht nogal?
(nog een zucht)
Jonathan, best man. Je gaat binnenkort in een aantal trainingen acte de presence geven. Wat ga je doen?
Jonathan: Ja, klopt. Eeh, nou. Ik ga helpen. Ik ga zeg maar luitjes die leidinggeven helpen om beter leiding te geven. Snap je? Ja, ik snap het ook nog niet helemaal. Maar ik heb nogal klotuh dingen mee gemaakt met een hufter van een leidinggevenden. Weet je wat hij…
Johan: Eeh… Jonathan. Wacht. Even een dingetje. Dit stukje wordt gepubliceerd op mijn website en daar komen allemaal heel serieuze mensen op af. Het moet nogal degelijk overkomen. Als ontwikkelaar van mensen. Kuch. Eigenlijk moet het best ernstig overkomen. Snap je?
Jonathan: Nee, dat snap ik niet. Daar snap ik niets van. Je moet juist willen uitstralen, of overkomen als iemand die gewoon normaal is. Zoals je bent. Volgens mij ben jij een heel ernstig joch, maar ook iemand die nu al de hele tijd naar allerlei mooie meiden aan het kijken is, dus… ja, doe normaal en nodig die mensen ook uit normaal te doen. Die mensen die op je site komen.
Johan: *voelt zich betrapt en is blij met de tip* Eeh… ja… Normaal doen. Goed. Vertel jij eens zo normaal mogelijk over leidinggeven.
Jonathan: Ja, kijk, van theorie weet ik niets, hè? Maar wel van praktijk. Ik heb dus een tijdje bij een verzekeringsmaatschappij gewerkt. Maakt niet uit. Had ik een leidinggevende. Die heet Harm-Jan.
Goed. Maakt ook niet uit. En dat was gewoon ja, een zak. Maakt wel uit.
Johan: Ja, snap ik. Wat was er zo zakkerig aan hem?
Jonathan: Hij snapte me niet. Kijk, dat kan. Dat je iemand niet snapt. Maar hij deed niets om mij te snappen. Hij deed een sollicitatiegesprek van een kwartier. Hij zei ‘wij zijn enorm blij met jou als nieuwe kracht’ en terwijl hij dat zei keek hij in een stapeltje papieren. Alsof het in z’n script stond.
Zo begon het. Goed. Wil jij nog wat drinken trouwens?
Johan: Ja, doe maar een anijsmelk. Of een biertje. Grapje.
Jonathan (steekt twee vingers op naar ’t blonde meisje met zwarte schortje en glimlacht als een ware don juan): Goed. Ik was daar dus aan ’t werk. Ik zou me bezig houden met accountmanagement. Lekker op bezoek bij klanten. Leuke band op bouwen en zaken doen. Na 3 weken had ik één klant. Terwijl Harm-Jan had gezegd: ik stuur je een aantal klanten. Ik naar Harm-Jan. Ik zeg: dit klopt niet, ik zou meer klanten hebben. Harm-Jan keek mij die middag voor ’t eerst aan. Na 3 weken. Ik heb iemand nog nooit zo schuldig zien kijken. Enfin, maakt niet uit. Hij zegt, heel oprecht vond ik: ja, ja… dat gaat niet helemaal goed. Het spijt me. Ik kom daar maandag op terug.’ Toen liep hij weg en zag ik de zweetplekken onder z’n oksels.
Dus ik denk: Top. Fijn. Hij deugt wel. Snap je? Hij is gewoon gestrest ofzo.
Op dat moment brengt de serveerster twee biertjes.
Johan: Ja. Ik snap het. Je had geen natuurlijke klik met hem.
Jonathan: Wat lul je nu met je ‘geen natuurlijke klik’? Wanneer ben jij zo gaan praten? Het is gewoon een onhandige zak hooi.
Johan: Je bent razend.
Jonathan: Ja, het was om razend van te worden. Weet je: op een gegeven moment voel je je zo wanhopig. Zo… in de zeik gezet. Want ik ging terug naar hem. In ’t begin vrij fanatiek. Ook nog wel eens boos. En op een goed moment ga je niet meer terug. Je doet het niet. Je komt elkaar tegen op
de gang en af en toe bij een vergadering.
Johan: Terwijl toen jij er kwam was je ambitieus, je had er zin in, je wilde ook doorgroeien…
Jonathan: Ja. Klopt. Ik had echt zin. (Jonathan valt stil. Hij wendt plots z’n blik af. Kort kijkt hij mij aan.) Dan, zachter: What The Fuck…
Helaas stopt hier het interview plots. Jonathan had er geen zin meer in. De tranen stonden in z’n ogen toen hij opstond en met een zacht ‘sorry’ weg liep. Ik had hem graag nog wat gevraagd over leidinggevenden. Wat hij voor tips had enzo. Ik hoop daar later op terug te komen. In een sms van Jonathan stond: Hé Johan de Pohan! Alles flex? We spreken elkaar snel. Ik had ff een dingetje. Ken je het nummer Boys Don’t Cry? Goed nummer… Dus…
ps. filmpje van Jonathan al gezien? Wil je hem ook een dagje lenen om jouw mensen te inspireren tot beter leiderschap? Klik hier!
