Selecteer een pagina

Ken je dat? Zo’n ochtend dat je na twee uur nog geen zak gedaan hebt? En dat je dan heel schuldig en slecht gaat voelen?

Of ken je dit? Zo’n middag dat je het ene na het andere lekker aftikt? Die mail de deur uit, daar even op reageren, iets op de post doen. Lekker bezig, hatseflats.

Wat wil ik écht?

Ik heb nu zo’n ochtend van lekker doorpakken. Terwijl ik nog niet eens optimaal bezig ben. Optimaal de dingen aftikken, vooruitgang boeken in de projecten die je aan het doen bent dat is: van te voren op een rijtje zetten wat je allemaal te doen hebt de komende tijd. Als je dat nooit doet kun je daar zeker een uur of 2 of 3 voor nemen: wat is mijn plan de komende jaren eigenlijk? Wat wil ik? Wat wil ik écht? Die vraag beantwoorden is zó belangrijk! Anders ben je jezelf voor de gek aan het houden en heel ontevreden sluimert dat dan in je. En dat wil niemand!

Als je dit al wel vaker doet, nadenken over ‘het masterplan’ en je bent op weekniveau de dingen aan het af tikken, dan helpt het mij om een half uur te gaan zitten en een overzicht te maken van wat er allemaal moet gebeuren.

Beetje impulsief

Ik ben daar van nature niet goed in. Not at all. Ik ben een enthousiast dier dat overal op springt. Soms is het ook nervositeit, beetje chaos in mijn hoofd. Ik begin meteen aan die mail, ik volg daarna de volgende impuls om eeh… bijvoorbeeld deze blog te gaan schrijven. Schande? Nee, maar zorgt voor onrust. Omdat je in je hoofd steeds weet: er moet nog veel meer gebeuren, maar wat weet ik niet precies. En dat wil je niet! Toch?

Eerst een plan en daarna de actie. Een overzicht maken van wie je moet mailen, wat er op de post moet, gekoppeld aan de dingen die je dus belangrijk vindt. Getting Things Done! Het voelt heerlijk. Ik houd daar ervan: regie op mijn leven. Ik ga er van kwispelen.

Met Alle Aandacht

Het betekent ook dat je bij veel dingen stevig zult moeten nadenken. Met alle aandacht. Dat valt ook niet altijd mee. Je hebt vast wel eens projecten die niet zo fijn zijn. Of dat je niet weet wat de volgende stap is. Ik moet mezelf dan soms even liefdevol, maar kordaat toespreken. Mezelf tot de orde roepen. Ik stel mezelf de vraag: wat is eigenlijk de bedoeling van dit project? Waarom doe ik dit? Het kan zijn dat het antwoord niet meteen helder is. Duik dan niet meteen op Facebook, maar blijf er even bij. Hoe is dit project ooit überhaupt ontstaan? Is het nog wel een goed idee?

Echt even op zoek naar antwoorden en soms kom je dan op bijvoorbeeld het inzicht dat je iemand moet bellen, die ook betrokken is. Soms is dat een telefoontje waar je ineens van weet: ooh, ja… dit moest ik al eerder voeren.

Het gaat dus bij al deze stappen om commitment. Dat is misschien wel de spannendste keus. Wat is de stip op de horizon? Waarom vond ik die belangrijk? Onderken de beweging van het kleiner maken (ach, ja, zo belangrijk was dat ook weer niet, kan wel wachten, ik heb eigenlijk ook niet zo zin…), yeah, ik ga lekker Netflixen! Weersta die neiging!

Als je het waarom weer weet, vraag je dan af: wat is de allereerste belangrijke stap die ik nu moet zetten? Dat kan dan dat telefoontje zijn. Of die e-mail. Het maken van een koffie afspraak, of checken wat de kosten eigenlijk zijn van het huren van een partytent. Een partytent? Jaha: bijvoorbeeld, als voorbeeld, zeg maar.

Ik schreef al eerder over Getting Things Done, de methode van David Allen.

Je kunt het boek Getting Things Done hier bestellen, must have vind ik wel voor iedereen die met vereende krachten aan de slag wil: