Selecteer een pagina

Over deze site: alles wat je op deze site leest over wat ik doe of testimonials over mijn werk: dat is vaak niet actueel. Dus. Vergeet het even, wordt binnenkort allemaal vernieuwd. Ik wilde eigenlijk het woord geupdate hier schrijven, maar ja, hoe schrijf je dat nou weer!

Zomaar op Twitter kwam ik deze zin tegen, in een profiel van ene Marijke uit Deventer: 

Het ging heel slecht met me, maar ik ben geen coach geworden.

Grappig? Heel grappig. Niet dat het slecht met haar ging of gaat, dat natuurlijk niet. Wel dat iedereen, werkelijk iedereen maar coach moet worden, daar wil ik het wel even over hebben. 

Iedereen die een half jaar goed somber is geweest, moet meteen zonodig z’n eigen praktijk beginnen, met een vaak onbegrijpelijke naam, zoals Merodiramo, of Kaloer of Feroudiku, Woeripa en dat, dat moet gewoon stoppen. 

Ja, ja, ik snap de behoefte natuurlijk. Je bent er zo vol van. Je bent er nog steeds zo emotioneel over en dankbaar voor dat het afgelopen is en verward ben je ook nog wel enzo. 

Over die dag dat je niet meer op kon staan, omdat je op was. Je werd wakker, het was de dag na pasen, je wilde weer naar ‘t werk, 5 meetings, drie dagen voor die belangrijke presentatie en je kwam je bed niet uit. Ineens was het op. En je raakte in paniek. En je ‘huilde drie hele dagen lang’. 

Natuurlijk is dat heftig. Dat zal niemand je ontnemen. En ja, je verhaal is goed voor anderen om te horen, dus schrijf vooral een blog over hoe je ineens wakker werd. Ineens zag je hoe hard, hoe belachelijk hard je had gewerkt. Al die jaren. Dag in dag uit. Dat je naast je baan, waar je 95 uur per week draaide, ook altijd de worteltaart maakte op verjaardagen. Op verjaardagen van de neef van de broer van je beste vriendin. En niet alleen de worteltaart, ook de appelkruimeltaart. En de boterkoek. Misschien is het inderdaad goed dat anderen horen hoe je jezelf voorbij liep, door ook nog vrijwilliger te worden van de Bachvereniging en de hockey van de kinderen en dat je het initiatief nam om de hele week de straat, de wijk, de halve stad zwerfvuilvrij te houden. Met van die prikstokken. 

Maar word geen coach. 

Natuurlijk is het heftig dat je vriend je heeft verlaten. Tijdens jullie vakantie in Friesland. In Buitenpost. Er zijn veel plaatsen waar je op zich, als ‘t echt niet anders kan, verlaten wil worden, liever niet, maar toch, het leven, dit en dat: maar niet in Buitenpost. 

En natuurlijk, superkut: dat je het helemaal niet aan zag komen. En dat je die avond ervoor nog samen had gegeten bij een Japanner en dat je toen zo gelachen had. Omdat de Japanse bediende zo grappig Satisfaction van de Rolling Stones nadeed. 

En jeetje, ja, natuurlijk, wow, je gelooft het niet: dat hij dan die ochtend erop vertelde dat hij eigenlijk op mannen valt en dat hij verliefd is geworden op z’n Marokkaanse leidinggevende Farid en dat het weekendje weg met het hele team, vorige maand, naar Brussel, helemaal geen weekendje met het hele team was, maar met Farid! Wat? Say what? Dit is echt crazy! 

En dat, jeetje ik leef met je mee, en dat terwijl je jarenlang vóór hem geleefd hebt, jezelf vergeten bent, een supporter bent geworden van Almere City, terwijl je helemaal niks met voetbal hebt en zeker niet met Almere en hij eigenlijk ook niet, dus hoe dat nu ineens zo gebeurde, niemand weet het, een mens kan in de war zijn en ja, nee, natuurlijk: dat mag niemand overkomen. Jij wil dat niemand dat overkomt, want dat is de hel, dat is te erg! 

Maar het goede nieuws: je bent er sterker uitgekomen! Je hebt de kracht in jezelf gevonden! 

Ik snap het. Ik snap het! 

Maar word geen coach. Word geen coach. 

En ja, ik hoor wat je zegt: je hebt tijdens het ziekteproces van je moeder, vorige jaar 1e kerstdag is ze overleden, nog gecondoleerd, nee maar echt, een geitje in huis genomen. En je hebt een band opgebouwd met het geitje. Je hebt ontdekt hoe goed het geitje je aanvoelt. En zonder het geitje had je zeker een alcoholverslaving opgebouwd, maar het geitje heeft je ervan weerhouden. 

Maar word geen coach. Ga geen geiten therapie starten. Niet, doe het niet. Nee, claim niet de website makkelijklevenmetgeiten.nl. Ik waarschuw je. Doe het niet. 

Ga naar een kinderboerderij, zet een tatoeage van een geit op je bil, maak er een gewoonte van om elke avond een uurtje te mekkeren als een geitje, met de gordijnen dicht, of juist open, kijk maar, bedenk geinige namen voor geiten, Tarzan, Lady Gaga of Pluisje, maar word geen coach.  

Er zijn er genoeg, coach worden is gewoon een vak waar je tyfus lang en zaai voor naar een opleiding mag zodat je 4 jaar lang kan nadenken of je echt coach wil worden, of toch liever iets anders. 

Laat jouw paniek en opluchting en verwarring en – even eerlijk – je woede niet de basis zijn van een coachpraktijk. 

Valt er op jouw website wat te lachen? Humor breekt het ijs, kijk hier hoe voor het Pret PDF.