Lieve Johan,
Pff… wat een gekloot, hè? Communiceren, samenwerken, vergaderingen, reizen. Even tussen ons: ik vind er ook vaak ook geen r**t aan, communiceren. Ja, da’s misschien gek voor iemand die senior (kuch) trainingsacteur is. Voor iemand die heul, heul goed bekend is met alle theorieën en hier vlammend over vertelt in communicatietrainingen. Tjonge, wat weet ik veel… Ik weet hoe je omgaat met de emoties in een slecht nieuwsgesprek, ik weet hoe je in een onderhandelingsgesprek de relatie goed houdt, blabla… leidinggeven, samenwerken, blabla…
Maar, Johan, ik zweer je: in het echt… Mensen reageren steeds weer anders dan je verwacht! En dat is soms lastig! Je kunt hard oefenen op de tactiek. En als ze je niet kennen in de keuzes… Wat dan te doen? En waarom, o, waarom kwam je niet gewoon op de bijeenkomsten?
Communiceren is net als voetbal. Je speelt de bal naar elkaar. Je laat de tegenstander komen. Je forceert een eigen doelpunt, je schoffelt de één onder de mat en daarna bega je een swalbe die de beste acteerprestaties overtreft. Je scoort. Je zet je zelf buitenspel. Of laat je je buitenspel zetten?
En soms ineens realiseer je je in dat communiceren: oh, f*ck: ik zie iedereen als tegenstander? Hoezo?! Wat maakt het dat ik collega’s, managers, medewerkers als tegenstander zie? En hou koud wordt het dan op het veld? Een coltrui helpt niet meer, het tocht, het waait, een koude wind gaat door het hart, als iedereen de tegenstander is. En Johan, ik weet zo goed wat het is als dat zo echt voelt. Terwijl het niet zo is. Dat weet jij ook. Iedereen is medespeler, wij hebben hetzelfde doel. Lol, liefde, een beetje geld.
Johan, zullen we er eens een koffie over drinken? En als ik dan aan jou vraag of je chagrijnig bent, zeg jij: ‘nee, hun hebben andere ideeën dan ik, dat is een feit, dat heb niets met chagrijnig te maken.’ En daarna doen we een rollenspel.
Ik speel Davids, die doe ik het liefst. Of Bergkamp, Van Basten, oeh, ja! Maar natuurlijk doe ik Louis van Gaal. Een weekend trekken we ons terug. Ik doe Louis van Gaal en we gaan trainen, we gaan zwaar trainen, omdat het kan. Feedback, overtuigen, je werkelijk inleven in de ander. Dat weet ik zeker. Je verbinden. Ik weet dat het kan.
Waarom ik dat zo zeker weet? Omdat ik afgelopen weekend op de hei zat met Louis. En het is gelukt. Het was prachtig. Wie ik toen speelde? Ja, jou natuurlijk. Johan Cruijff. Maar, da’s logisch.
