Selecteer een pagina

Hi!

Afgelopen mei besloot ik over mijn geldchallenge te schrijven. Niet gelezen? Lees dan hier even hoe ik de afgelopen jaar stug te weinig verdiende.

Ik ging er lekker open over schrijven, of nou, ja, zo lekker is dat niet, maar ik wil het wel, want ik vind het zo belangrijk dat we wat eerlijker zijn over die dingen die niet lukken. Lopen we namelijk niet allemaal wat te klooien, zo bij tijd en wijlen en sommigen een leven lang? En hoe fijn zou wat meer kwetsbaarheid zijn, komen we daar niet veel verder mee? Vooral voor die mensen die het leven net als ik best een ingewikkelde, soms eenzame klus vinden.

En toch stopte ik ook al snel, omdat ik in de war raakte van opmerkingen, er kwam wat kritiek. Kritiek op mijn geldchallenge updates. Eén iemand vond het negatief, een vrouw uit mijn netwerk. En iemand anders zei: je geeft niet echt tips, je vertelt alleen je verhaal.

Ik begon van de weeromstuit weer tips te geven en durfde even niks meer te posten, niks eerlijks.

Ik heb dus een spannend besluit heb genomen, als uiterste poging om de financiële situatie, misschien wel mijn leven een nieuwe wending te geven.

De druppel kwam begin juni toen ik écht, écht geld nodig had (in het bovenstaande stuk heb je gelezen hoe ik al mijn best deed) en via Temper.works dan toch maar klusjes in de horeca ging oppakken. Een héle grote drempel moest ik daarvoor over. Wat ik deed? Ik heb drie dagen in een strandtent gewerkt, opbouwwerkzaamheden, en weet je: het was best te doen.

Maar die vierde dag, toen ik weer ergens ging werken met wat opruim- en schoonmaakklusjes, ging ik door mijn rug, liep ik krom en fietste na twee uurtjes werken weer naar huis. De mensen die mij hadden ingehuurd waren razend aardig voor mij.

Tussen de oren ging het licht een beetje uit. Ik dacht namelijk dat ik mijn inkomsten had gevonden voor de zomer en dan na de zomer zou ik met de Zelfvertrouwen Roadshow furore maken, want ik had immers een impresario gevonden die met mij ’t land wilde veroveren. Herstel: wil veroveren.

Na dat weekend nam ik het besluit. Het grote besluit. En weet je: mensen hebben er een mening over. En ik raak zwaar over de zeik, krijg maagklachten, begin terug te roepen of mij zwetend te verdedigen, van die meningen. Zeker als deze mening een stevige mening is, waar de gever ervan heel erg doet alsof hij de waarheid in pacht heeft, man, ik kan er niet tegen, word ik stik nerveus.

Goed om mee te oefenen, dus, zo houd ik mij voor. Want rationeel weten we allemaal en dat is ook echt zo: die meningen zijn maar meningen. Of is dat helemaal niet zo dat we dat rationeel weten? Nee, daar overschat ik denk ik de mensheid stevig, kijk één aflevering van Het Familiediner en je weet beter.

Maar toch, dus, ik weet zelf wel dat die meningen allemaal niet zo ‘big’ zijn. Daar kun je iets van leren enzo. Of niet. Behalve misschien als een opdrachtgever of je baas een heel vette negatieve mening over je heeft, zijn al die meningen maar beperkt relevant en sowieso niet levensbedreigend. Maar zo voelt het verdomme wel! Dus!

Wat ik heb besloten? Ik heb besloten om mijn huis te verkopen. Bam! Hatsa! Het huis is inmiddels verkocht, binnen 12 dagen was het geregeld!

Van de overwaarde ga ik nieuwe keuzes te maken. Die overwaarde is heel gezellig. Van de overwaarde ga ik genieten, investeren, dingen doen waar ik blij van word, uit eten, mijn verhaal en business nieuw leven in blazen en naar een heerlijk (eerlijk) niveau tillen. En misschien wel anderhalve maand naar Azië, want ik heb toch nog geen nieuw appartement in Amsterdam. (tips zijn welkom.)

Of ik blij ben met mijn keuze? Ja! Het is natuurlijk een beetje gek ook, maar man, wat ben ik blij en wat een opluchting als er straks wél ruimte is. Ook om mijn zakelijke toekomst weer echt nieuw leven in te blazen.Wat een vooruitzicht.

Want ik ben door aan het puzzelen op wat mijn specifieke bijdrage in dit leven is. Waar word ik blij van? Waar ga ik van kwispelen? Ik moet het af en toe luid en duidelijk in de spiegel zeggen: het leven mag ook leuk zijn.

Humor, zelfmanagement, kwetsbaarheid, jezelf durven laten zien, piekeren en hoe je daar soms mee kan stoppen. Dat zijn kernwoorden. Zelfspot is ook een kernwoord. Het leven in al zijn lulligheid laten zien en dat mensen daar een beetje troost uit putten.

Waar ik al een tijd tussen zoek is de keuze tussen trainer of cabaretier. Eigenlijk is het helemaal geen keus, ik vind cabaretier veel leuker, omdat ik geloof in waarachtige authentieke verhalen vertellen, de blote waarheid gewoon op tafel, zeker in een wereld waarin we allemaal zo bang zijn om afgewezen te worden en iedereen denkt perfect te moeten zijn.

Maar hoe ga ik dat verhaal nu vertellen? Als een trainer die uitlegt hoe het brein werkt, met concrete tips enzo? Met tips hoe je moet reageren op feedback? Of laat ik mijn zoektocht zien en zeg ik ondertussen: Ingeborg Bosch, de psychologe heeft daar heel goede ideeën over! Check dat eens.

Of laat ik alleen mijn zoektocht zien? Naar liefde, rust in mijn hoofd en in mijn hart. Omdat we allemaal zo nu en dan enorm aan het klooien zijn.