Selecteer een pagina

Ik heb haast. Althans: dat voelt soms zo. Ik maak me vaak druk. Om dingen die er niet toe doen, niet echt. Bijvoorbeeld een comment op Facebook waarvan ik denk: wat moet ik er mee?

Wat vind ik écht belangrijk in het leven? En waar wil ik dus ook voor vechten? Weet jij het voor jezelf? Wil jij goed met je kostbare tijd omgaan en je wat minder druk maken om allerlei futiliteiten?

Ik las een boek in de categorie: must read en wel snel een beetje! De Edele Kunst van Not Giving A Fuck van Mark Manson, is de grappigste en meest inspirerende schop onder de kont van 2017.

Ik geef je hier mijn grootste inzichten uit De Edele Kunst van Not Giving A Fuck.

Problemen komen altijd, kies de goede problemen

Hét probleem, zegt Mark Manson, is dat we met z’n allen geobsedeerd lijken door gelukkig worden. We willen ons allemaal goed voelen, de hele tijd. En we denken ook nog dat we er recht op hebben.

Terwijl, schrijft Mark: ‘Pijn en verlies zijn onvermijdelijk en we zouden moeten ophouden ons ertegen verzetten.’

Deze zinnen werken best ontspannend. Mag ik stoppen met mij elke minuut gelukkig willen voelen? Ik leef ook vaak met op de achtergrond de hoop: ooit, als ik echt rijk ben en ik een vrouw en Dobermann Pincher heb, dan, ja, dán… ben ik happy.

Mark stelt dat gedoe altijd komt, dat het ultieme geluk niet komt, nooit. Vind ik best confronterend, eigenlijk.

Deal with it.

Waar het om gaat is dat je de juist problemen kiest. Kies je worsteling. Jij bent jij en ik ben ik, omdat jij een ander antwoord hebt op de vraag: Waar ben je bereid voor te vechten?

Voor de een is dat ’s ochtends om 6 uur afzien in een zwembad om net iets sneller te kunnen zwemmen of een iets slanker lijf te hebben. Voor de ander is het 5 uur per dag viool spelen om de beste violist te worden.

Door het lezen van deze originele vraag kan ik me oprecht afvragen welke risico’s en welke pijn ikzelf bereid ben te verdragen om mijn doelen te bereiken. Ik wil bijvoorbeeld zo nodig mijn eigen bedrijf om mensen wat bewuster te maken van hoe zij omgaan met hun doelen, met zichzelf en hoe ze succes realiseren. Allemaal met de nodige relativering. Maar dat betekent ook dat ik columns schrijven die soms akelig slecht gelezen worden. Omdat… omdat je niet alles in de hand hebt? Ben ik echt bereid hier voor te vechten?

Welke pijn wil jij verdragen op weg naar meer geluk?

– Wil jij een toffe middag met je team? Klik hier. – 

Je bent niet speciaal en dat is goed nieuws!

Ik denk dat ik een heel bijzonder iemand ben en dat veel meer mensen dat zouden moeten herkennen en erkennen. Ik combineer mijn humor met mijn inzicht in psychologie, en oh, jeetje, ja, ik durf ook nog eens openhartig te zijn. En dat als man! Wil iedereen dan nu even gaan staan en gaan applaudisseren, por favore?

Een bevrijdende glimlach voelde ik toen ik het hoofdstuk in het boek las, waarin duidelijk wordt dat ik helemaal niet speciaal ben. Mijn problemen zijn de problemen die heel veel mensen hebben. En ook: de fouten die ik maak, de missers, ach, die maken ook heel veel mensen. Het idee dat we allemaal uitzonderlijk moeten zijn wordt versterkt door wat we allemaal op TV en Youtube zien, zo schets Mark. Daar zie je alleen de meest uitzonderlijke dingen, acties en situaties. En dat is de norm geworden. Uitblinken in iets is de norm geworden. Dat jij niet zangeres Maan bent, of Chris Martin van Coldplay of Beyonce, of die vrouw die op de Koninginnelaan woont net naast het Vondelpark, voelt dan als falen. Terwijl wij allemaal behoorlijk middelmatig zijn. Toegegeven: als kind was ik wel heel erg bijzonder. Ik kon heel goed sjoelen, ik won er prijzen mee. Serieus.

Mark zegt: ‘Het besef en acceptatie van je eigen futiele bestaan zullen je uiteindelijk de vrijheid geven om te bereiken wat je wilt echt wilt bereiken, zonder oordelen of hoogdravende verwachtingen.’

Lekker inzicht. Lekker los gewoon gaan doen wat je wilt. En toch, schrijf ik een paar maanden na bovenstaande is dat een moeilijke om te onthouden. De angst voor de mening van mensen is niet zomaar te overwinnen.

 

Neem totale verantwoordelijkheid

Mark legt nog eens haarfijn uit dat je altijd verantwoordelijk bent voor alles wat er gebeurt. Dat betekent niet dat je altijd schuldig bent. Je werkgever kan besluiten dat je contract niet verlengt wordt, omdat er gewoon minder mensen nodig zijjn. Je verse date kan ineens niks meer van zich laten horen, terwijl je hem een week later lachend met een andere vrouw door de stad ziet lopen. Dikke shit. Maar hoe jij er op reageert is dat wel mijn verantwoordelijkheid? Als ik dan denk: ik heb ook nooit geluk in de liefde, ‘dit overkomt mij altijd’, dan doe ik dat zelf. Toch wel.

Falen

Door het lezen van het hoofdstuk over falen werd ik mij er van bewust dat ik ontzettend veel zaken als een blunder zie, of als falen, terwijl dit misschien eigenlijk helemaal niet zo is. Ik had laatst heel weinig likes op een bepaald bericht op Facebook en daar kan ik dan echt giftig over zijn. Ik geneer me ervoor, maar het gebeurt. Maar misschien was het gewoon niet zo’n goed stuk en hoe erg is dat eigenlijk? Alsof ik altijd perfect moet zijn, uitzonderlijk. Maar wie moet dat eigenlijk in vredesnaam? Enig idee hoe vaak Federer een bal totaal verkeerd heeft geslagen op weg naar deze grote hoogte?

Angst is echt niet nodig.

Vooral het laatste hoofdstuk laat op prachtige en inspirerende manier zien: angst is echt niet nodig. Voor niks. Als jij op je werk wil zeggen dat je ergens niet uitkomt en je voelt angst: dat is echt geen passende reactie. Of gaat echt iedereen meteen lomp doen? Dan is er werk aan de winkel natuurlijk. Wat doe je allemaal niet omdat je bang bent dat het verkeerd af loopt, dat ‘ze’ of ‘hij’ nee zegt, of omdat het misschien niet lukt? Het maakt niet uit.

Wat ik nog best vaak doe (deed?) is na een afwijzing gaan zitten piekeren over wat ik anders had moeten doen. Wat kon ik daar druk mee zijn! En weet je, het maakt niet uit. Natuurlijk is het slim om eens een minuut stil te staan bij of je niet net te gretig was, maar dan moet het ook klaar zijn. Het maakt niet uit. Op naar de volgende vrouw of baan.

Mark vertelt in een prachtige scène op een klif in Zuid Afrika hoe hij bezig is met de angst voor de dood en hoe deze bepalend is voor hoe je leeft en hoe hij tot het diepe inzicht komt dat je echt nergens bang voor hoeft te zijn. We gaan allemaal dood en juist dat zou ons lichtheid moeten geven. Pluk de dag, neem verantwoordelijkheid voor elke keuze en jaag met minder schaamte je eigen dromen na.

Prachtig, nietwaar?

Wil jij chef relativeren worden en tegelijkertijd alles uit het leven halen? Inspiratie, tips, zelfspot, vind je allemaal voldoende hier: Hello Humanity Inspiratiemail én je ontvangt direct gratisss een bende blogs die inspireren tot loslaten en vasthouden.