Beste Splinter,
‘Wij hebben ons verzameld in het park op deze dag om afscheid te nemen van jou.’ Obama, dacht Splinter. Net Obama. Hoe die verrekte Joost dat deed. Plechtig, ernstig, moedig, met van die betekenisvolle stiltes.
‘Splinter, wij hebben van elkaar geleerd. Is dat niet het hoogst haalbare? Van elkaar leren?’ Splinter glimlachte en kleurde.
‘Het was geen gemakkelijk jaar…’ De bomen in het park ruisten zacht. ‘Je hebt getwijfeld… Je hebt geworsteld… Je hebt geleerd.’ Die Joost. Al zou hij vertellen over de medicinale werking van gekonfijte konijnenkeutels, dan zelfs zou een volle Arena aan zijn lippen hangen.
‘Toen ik je vroeg naar wat je vooral geleerd had, was je een tijd stil. En eigenlijk vond ik in die stilte het antwoord zitten. Tijd nemen, dat heb je geleerd. Ten volle beseffen dat de dingen zich ontvouwen in een eigen tempo. Je hebt meer rust. Niet als een dolle…’ Joost hield plots z’n mond, slikte iets weg. ‘Beste Splinter, ik wil vooral jou bedanken voor je eerlijkheid, je directheid.’ Joost richtte zich tot de anderen: Tom was er, Charlotte, Richard, een clubje mensen van de andere afdeling. En Natas. Zijn prachtige Natas stond daar ook.
‘Splinter vroeg mij een maand of twee geleden zomaar ineens, vanuit het niets, zonder waarschuwing vooraf: waarom praat jij zoveel?!’ Gelach steeg op. ‘En dat was een verrekte goede vraag. Ineens wist ik: we kunnen veel eerlijker zijn tegen elkaar! Zeggen wat je denkt, zonder elkaar op het hart te trappen… wat mij betreft wordt dat de nieuwe norm. Wij zijn zo bang elkaar te kwetsen, zo bang… dat, dat we ons niet meer uitspreken. Openheid, hoe groot is dat cliché, is essentieel. En dat Splinter dat deed… ik stel voor…’ Joost had een inval. Hij keek er zelf van op. Zijn ogen werden groter en hij glom. Een kind dat een idee heeft. ‘Ik stel voor dat we elkaar eens in de week vragen: waarom praat je zoveel? En aan degene die juist zwijgen: waarom zeg je niks?! We nemen allemaal ons Splinter-moment. Een applaus voor Splinter: Splinter alle goeds!!’
Applaus en gejoel. Splinter keek iedereen aan, zag de oprechte blijdschap. Iedereen verzamelde zich rond hem. Joost gaf hem een hand. Er werd luid gescandeerd: zoenen, zoenen! Joost haalde z’n schouders op en de grote, stoere man, gaf Splinter drie zoenen. Splinter glimlachte.
Daarna gaf Charlotte, de prachtige Charlotte hem een knuffel, ze drukte haar grote borsten tegen hem aan. En Richard en Tom. Tom, onhandig met dit soort momenten gaf hem een stevige handdruk, die zeer deed. ‘Het ga je goed, jongen.’
Wat moest Splinter nu allemaal voelen? Moest hij zich verguld voelen, opgetogen? Was dit een moment waarop alles op z’n plek viel? Splinter voelde eigenlijk niets bijzonders. Hij zou nog een biertje drinken, naar Natas knipogen en vanaf morgen verder werken aan Ludwig, zijn mooie café in de stad. Elke dag een stap. En alle clichés zijn waar: dat leidinggeven was ‘just a station on his way’. Hij keek uit naar het volgende station.
