Het mag intussen gevoeglijk bekend worden geacht dat je wel een enorme lul de behanger bent als je geen dromen hebt. Een 18 karaats sukkel als je niet hartstochtelijk op zoek bent naar gouden bergen ergens aan de horizon. Een sceptisch geluid daarover wordt snel weggezet als ‘pessimisme’. Het dogma dat je je ‘droom moet leven’ klinkt luid. ‘Bereik in 3 stappen je dromen, ook jij kunt het!’ Ook word je enthousiast aangemoedigd je droomvakantie, je droombaan, je droomhuis en je droomwijf te ‘visualiseren’. Persoonlijk heb ik voor dat laatste geen enkele aanmoediging nodig: ik ben al meerdere keren van de weg gehaald omdat men vermoedde dat ik te veel op had. Maar nee: ik visualiseerde een bloot wijf. Heerlijk.
Heel lang heb ik bij het horen van de dromenpredikanten gedacht en vooral gevoeld: ‘Ja! Zij hebben gelijk, go, go, go! Waar wacht je nog op?!’ Ik was een dromer pur sang. Een droomfundamentalist, dat was ik. Bijna dagelijkse veerde ik op; een hallelujagevoel overviel mij op een regenachtige zondagmiddag: ik zou een pizzeria beginnen. Een hele keten in Rome. Of een boot kopen voor op de grachten. Of ik zou de beste cabaretier van Nederland worden.
Nog steeds word ik met enige regelmaat bruut overvallen door dat hallelujagevoel. Nog steeds ben ik een keer of 10 per maand onthutsend verliefd op een prachtig rondborstige vrouw. En op een splinternieuwe kapot gave hobby, en op een nieuw gesjeesd product dat ik op de markt zal zetten. Mijn leven heeft op dat soort momenten weer Heul Erg Zin.
Maar wacht. Ho. Stop. Had mijn leven dan geen zin? Blijkbaar. Kon het wezen dat het dromen een ander mistroostig gevoel moest verjagen? En wie stelde deze vragen? Was ik dat? Kon ik daar direct mee ophouden en por favore direct weer overgaan op het dromen?! Ja, dat kon ik: ik bedacht grotere kastelen van lucht, maar ook van steen en staal. Alles om de verdomde mistroostigheid buiten de deur te houden. Ik kwam op straat zogenaamde psychiatrische patiënten tegen die zeiden dat ze Napoleon, Jezus Christus of Elvis Presley waren. Ik zag dat nauwelijks ‘als in de war zijn’, het leek mij een prachtoplossing! Ik dacht: de vacature van Michael Jackson is nog vrij. De pasjes kan ik al. ‘Yes, I Wanna Be Startin’ Something!’
En toch wilde het dromen de echte mistroostigheid nooit helemaal wegpoetsen. Het drong zich onbehouwen op als een bezopen oude dame in de kroeg. En steeds als een droom in duigen viel werd de mistroostigheid groter. Steeds harder klopte hij aan de deur van het grote luchtkasteel. En inmiddels… inmiddels heb ik open gedaan.
En daarom is het dat het mij steeds meer jeuken gaat als ik links en rechts de oproep hoor: ‘Ga voor je droom!’ Ik zie de dorstige en hongerige rennen, ploeteren, zwoegen, zoals ik mezelf dat jaren heb zien doen. Dromen maakt meer kapot dan je lief is. Zeker als het is om iets mistroostigs weg te poetsen. Weet dit: het laat zich niet wegpoetsen. Het wil gezien worden.
In het licht van je Passion Statement moet ik toch concluderen dat de droom gewonnen heeft, niet door het wegpoetsen van iets mistroostigs, maar doordat je hem gaat realiseren: Je gaat de beste cabaretier van Nederland worden.