Tagged Berichten "persoonlijke ontwikkeling"

Enkele weken geleden… …stond ik op een vrijdagavond te stuiteren in de woonkamer. Ik had leuke dingen meegemaakt en had daardoor flinke energie. De radio stond op tien, yihaa! Red Hot Chili Peppers zanger Anthony Kiedes zong ‘Take a wife, cause life is beautiful’. Ik Twitterde ‘Wat is het verschil tussen onrust en levenslust?’, een vraag die me al langer bezig houdt. Ik krijg er snel reacties op: ja, dat wil ik ook wel eens weten!  Voor de komende inspiratie nieuwsbrief (zie hiernaast voor inschrijven!) ben ik benieuwd naar jouw ideeën. Levendige voorbeelden van levenslust en ook van onrust. En hoe onderscheid je dit? En wat is eigenlijk de urgentie van de vraag?! Geef dus hieronder je reactie, of stuur een mail als je dat fijner vindt. Laat me...

Het mag intussen gevoeglijk bekend worden geacht dat je wel een enorme lul de behanger bent als je geen dromen hebt. Een 18 karaats sukkel als je niet hartstochtelijk op zoek bent naar gouden bergen ergens aan de horizon. Een sceptisch geluid daarover wordt snel weggezet als ‘pessimisme’. Het dogma dat je je ‘droom moet leven’ klinkt luid. ‘Bereik in 3 stappen je dromen, ook jij kunt het!’ Ook word je enthousiast aangemoedigd je droomvakantie, je droombaan, je droomhuis en je droomwijf te ‘visualiseren’. Persoonlijk heb ik voor dat laatste geen enkele aanmoediging nodig: ik ben al meerdere keren van de weg gehaald omdat men vermoedde dat ik te veel op had. Maar nee: ik visualiseerde een bloot wijf. Heerlijk. Heel lang heb ik bij het horen van de...

En stop! Zitten, nu! Even diep ademhalen… Nog eens. En in, en uit. Voel je de stoel waarop je zit? Voel je je billen? Ademhalen, zei ik. Niet snel verder lezen… Hoe zit het met uw schouders? Gespannen? Laat ze maar zakken. Hup, hup! Uw rug, hoe staat uw rug? Of hangt uw rug? Goed… Tweeduizendenelf is 10 dagen oud en we gaan evalueren. Hoe ging het tot dusver? Geen zin in evaluaties? U wilt toch liever gewoon door? Als een onbemand voertuig met 140 km per uur af op een betonblok? Gelukkig bracht het universum bracht u bij deze column, geniet ervan. Ik zei geniet ervan!!! En nu ophouden met de weerstand: geeft u maar gewoon over. Dit is de kans van dit jaar om toch minstens één keer stil te staan. Het jaar is 10 dagen oud. Hoeveel mensen heeft u al...

December 2010… OMG!!! En toen zat ik ineens midden in een Twittertwist. Fock! Ruzie op ’t wereld wijde web! Boze tweets @Johanstevens. Echt gebeurd. Zo ging het: In de Volkskrant van afgelopen dinsdag stond een groot artikel over Twitterverslaving. Er is in dit land een club mensen die per dag zo’n slordige 80 tweets de wereld in slingert! Een kenmerk van verslaving is dat je het zelf niet goed herkent, zo ook bij deze mensen: ze vonden het gewoon leuk om te doen. Nu ken ik de drang erg goed om iets snedigs of helemaal niet snedigs te tweeten en ook dat je er aan toegeeft en ik vind mezelf met een gemiddelde van 7 tot 10 tweets per dag al tamelijk verslaafd. Een van de geïnterviewden was een knappe jonge vrouw (laten we haar @Martine1406 noemen, wil...

Op de keper beschouwd is het vrij beroerd gesteld met mijn verhullende kwaliteiten. Ik ben een kind van deze tijd en vind overal wat van en iedereen zal dat weten. Wanneer ik ergens de pest over in heb trekt er een donkere wolk laag door de straten van mijn wijk. Zeker bij mensen van wie ik weet dat die verbeten blik helpt, effect sorteert, placht ik hem graag te gebruiken. Maar ook als ik blij of opgetogen ben hang ik dit graag aan grote klokken. Zie ik bijvoorbeeld op de Marnixstraat, hartje Amsterdam een leuk winters meisje fietsen, dan schreeuwt mijn gelaatsuitdrukking boekdelen, wat zeg ik encyclopedieën, hunkering, woest hijgend enthousiasme, gevolgd door deemoedige blikken van twijfel en zelfkritiek. Wie is die jongen die met rode kaken in een waterafvoer...