Rode Hakken en Ziedende Honden
Het was middernacht. Ik zat in mijn donkere woonkamer, mijn gezicht werd blauwig verlicht door het scherm van mijn laptop. Mijn schouders branden, ik voelde de pijn in mijn buik. Mijn twee poezen zaten naast elkaar op de grond en hielden mij al uren nauwlettend in de gaten. Honger. Stevige trek. Ikzelf hield al uren mijn blik strak op het beeldscherm gericht, ik was bezig met een klein stukje tekst. Het wilde maar niet lukken. Het moest beter en anders, steeds moest het beter of anders. Soms zag ik mezelf daar ineens zitten en schudde ik mijn hoofd. Ik dacht aan ex-vriendin B. Zij kon uren turen naar de spiegel, voor we naar een feestje gingen. B. verscheen nerveus in de woonkamer met een donkerblauw satijnenjurkje. Of ze er mooi uitzag. Bij wijze van antwoord...