December 2010…
En toen zat ik ineens midden in een Twittertwist. Ruzie op ’t wereld wijde web! Boze tweets @Johanstevens. Echt gebeurd.
Zo ging het: In de Volkskrant van afgelopen dinsdag las ik een artikel over Twitterverslaving. Er bestaat in dit land een club mensen die per dag zo’n slordige 80 tweets de wereld in slingert! Een kenmerk van verslaving in het algemeen is dat je het zelf niet goed herkent, zo ook bij deze mensen: ze vonden het gewoon leuk om te doen.
Nu ken ik de drang erg goed om iets snedigs of helemaal niet snedigs te tweeten en ook dat je er aan toegeeft en ik vind mezelf met een gemiddelde van 7 tot 10 tweets per dag al tamelijk verslaafd. Een van de geïnterviewden was een knappe jonge vrouw (laten we haar @Martine1406 noemen, wil niet nog meer ruzie) die er ook tijdens de borstvoeding lustig op los Twitterde. En @Martine1406 had aan een vriendin gevraagd of dit lullig was voor haar kind.
Kinderbescherming
Met wat stoom uit de oren en enigszins nerveus voor wat er komen ging Twitterde ik: ‘Zou de Kinderbescherming al contact hebben opgenomen met @Martine1406 ivm stuk in #VK? #knuppelinhethoenderhok’
Ikzelf dacht: grappig en scherp, moet kunnen. Daar dacht de jonge moeder niet zo over. Zij reageerde als door een wesp gestoken. Vroeg: Heb jij de Kinderbescherming écht op mij afgestuurd. #gestoord. Ook haar volgers waren razend! Waar ik het lef vandaan haalde, dat ik mijn excuses moest aanbieden, dat ik een leven moest krijgen (get a life!) en ook vroegen vele twitteraars zich cynisch af of televisie kijken tijdens de borstvoeding misschien ook niet mocht? Oeh, jee! Wat ik ook interessant vond: berichten worden slecht gelezen en ineens vraagt men mij wat er mis is met 10 maanden lang borstvoeding geven. Huh?
Verbondenheid
Uiteindelijk heb ik de jonge vrouw een mailtje gestuurd. Dat 80 tweets per dag nogal wat onrust en eenzaamheid doet vermoeden. Dat ik de hunkering om van je te laten horen zo goed ken. Dat ik de hunkering tot steeds contact nog beter ken. Dat de reden van dit soort hunkering – geen volwassene heeft zoveel contact echt nodig – vaak komt omdat onze moeders nogal afwezig was tijdens het borstvoeding geven. Dat hier dus een sleutel ligt om een vicieuze cirkel te doorbrengen: wees er met huid en haar voor je kind, met elke vezel!
Het geeft zoveel moois in zelfvertrouwen, dat je iets kan, een algeheel gevoel van verbondenheid in de rest van het leven van je kind!
