Selecteer een pagina

Heb jij een mooi plan dat je al een tijd voor je uitschuift?

Neem je jij elke week drie keer voor – met dat je achter je pc gaat zitten enzo – om verder te gaan met je plan, maar beland je dan toch na een kwartiertje achter Facebook en ben je zo weer een uur verslingert aan de foto’s van al je vrienden?

Ik wil er vanaf! Morgen! Oh, nee: vandaag! Ik wil stoppen met het morsen van de dagen, zoals Griet Op De Beeck het zei. En dat zei ze mooi.

Kijk, ik had dus een nieuw plan, waar ik helemaal vol van was, ik bedoel helemaal vol van bén en toen stond ineens de angst voor de deur. Bam. Daar was hij. De angst stond al in de gang en had z’n jas al uit. Zonder te vragen. Ik ging het mooie plan dus droppen op Facebook en Linkedin, bekendmaken aan de mensheid en toen was hij daar, die angst. Bloednerveus werd ik direct nadat ik mijn enthousiaste berichten had gepost. Ik ging om de twee minuten kijken of er wel een reactie of een like was en dan zal je altijd zien: viel vies tegen. Na twee uur maar één like! Van iemand die altijd alles liked, omdat ze geen eigen leven heeft. Die telt dus niet.

Ik zat daar naar mijn scherm te staren, mijn beeld te verversen, en er kwetterden allerlei gedachten in mij: al mijn vrienden hebben een hekel aan mij, al mijn Facebookconnecties zitten mijn post te lezen en denken massaal: wat een sukkel is het toch! Ik overwoog serieus om mijn post te verwijderen.

Goed. Rustig ademhalen. Ik ben nogal vaak bezig met wat mensen van mij vinden. Ik heb een dingetje met afgewezen worden. Een vriend zei daarom eens: maar waarom stap je dan ook altijd op zo’n podium? Hij bedoelde het cabaretpodium, voor volle zalen, of soms best wel lege zalen.

Ik begreep wel wat die vriend zei, maar het was vooral ook een best rare opmerking. Want je draait de boel dan dus om. Je hebt een droom én je hebt een angst. En dan ga je de droom de nek omdraaien. Terwijl die droom is dus juist het leuke gedeelte.

Angst is een mindfuck

Hoe werkt dat toch met angst voor een nieuwe stap? Kijk, dat een nieuwe stap spannend is, sure, maar angst voor een nieuw plan? Dan maakt je brein toch een vergissing nietwaar? Angst heeft een levensreddende functie. Als je in een steegje loopt en tegenover je staat een man met een mes. Of een vrouw met een mes, da’s nog enger. Je moet er niet aan denken. Enfin, wat ik bedoel: angst jouw vege lijf!

Je systeem zit dan fantastisch in elkaar, je stopt met denken en gaat meteen in de actie. Je springt opzij, je rent weg, je neemt snelle beslissingen, je neemt meer risico, in films zie je mensen dan altijd over daken rennen en van de ene dakgoot naar de andere springen. In pak, altijd in pak.

Maar angst voor een nieuw plan is gewoon een mindfuck. Er kan natuurlijk veel gebeuren, veel misgaan. Mensen kúnnen kritisch zijn. Misschien roept je moeder wel: ‘Ach, schat, ga toch gewoon iets doen waar je je geld mee verdient.’ En dat voel je dan in je maag, of misschien voel je vooral vreselijke boosheid opkomen. Ook die ken ik zo goed. Pittig als mensen kritisch zijn en niet naar je luisteren.

Maar ondraaglijk? Totaal niet! De mening van één persoon, that’s it. De opmerking van die ander gaat meer over zijn of haar angst en ja, dat kan en mag. Daar hóef je je niet persé wat van aan te trekken. En oh, ja: misschien zegt diegene wel iets heel slims! Ik weet dat dit soort rationalisaties niet altijd helpen. Echt even voelen dat het verdriet doet als een ander je niet steunt, en even voelen waar je het meest bang voor bent, helpt al beter.

En daarna: diep ademhalen, je afvragen waarom je je plan ook alweer zo ontzettend tof vond, voelen dat dit klopt en dan gaan… gaan!

Begin met het eind voor ogen

Covey zei: begin met het einde voor ogen. Brené Brown zei: kwetsbaarheid is beginnen met je plan, beginnen aan een avontuur, zonder dat je zeker weet of het gaat lukken en dan toch doen. Goeie tips. Ik haal adem en ga door.

Boeken van Brené Brown bestellen?