Supersuperlief
Twee Antilliaanse meisjes tetteren in de bus door elkaar heen over een jongen. De dames zijn het enorm eens: de jongen is ‘gruwelijk’. Maar ook ‘supersuperlief’ volgens het meisje dat iets met de jongen heeft of had.
Het tetteren hield ineens op, toen de vriendin van het meisje met de relatieproblemen ineens op de proppen kwam met de moeder aller adviezen.
Haar vriendin was er stil van. ‘Weet je… je moet gewoon je gevoel volgen…’
Tip
Ik hoorde de tip voor de vierde keer die dag voorbij komen. Waarom wordt die tip eigenlijk zo vaak gegeven?
De medewerker die woest wordt op een klant omdat de klant kritiek heeft op de diensten. Volgt die z’n gevoel? De manager die nogal onder de indruk is van een nieuwe collega met de volle boezem en haar daardoor een heel goede beoordeling geeft. Of wat te denken van alle schatten op deze wereld die altijd voelen dat ze tekort schieten? Roep je dan ook: volg je gevoel?
Mijn gevoelens staan best vaak z’n allen in een file, of nog erger: al toeterend op een kruispunt. Wie gaat eerst?
Oud gevoel
Er zijn mensen (ik bijvoorbeeld) die zeggen dat er ook gevoelens bestaan die niet uit het hier en nu komen, maar worden opgeroepen door vroege ervaringen. Voorbeeld: de schatten die nu op kantoor en in de auto en thuis achter de laptop zitten te voelen dat ze er nooit wat van bakken, dat anderen het beter doen. Dat ze het nooit zullen maken. Hoe zit het met dat gevoel? Het is onzinnig, het is klinkklare onzin. Niet waar! Al zou je half verlamd zijn, dan nog kun je veel van je leven maken. En zeker als je professional bent en in een spiegelend kantoorpand zit, kun je altijd iets ondernemen. Je kunt hulp vragen. Waarom daar toch zo van overtuigd zijn?
Hoe dat zit met dat soort gevoelens beschrijft PRI helder. Als kind (en nu wordt het even zwaar en heftig *diepgangalert!*) hebben we ooit aangenomen dat het aan ons lag dat we niet kregen wat we nodig hadden. Dat is een ingenieuze truc van het kind om zichzelf te beschermen tegen de waarheid dat de ouders niet kunnen geven wat het echt nodig heeft. Die waarheid is te heftig. Als volwassenen nemen we die truc mee in ons leven. We zijn zo gewend geraakt aan het idee dat er met ons iets mis is, we realiseren ons het niet eens meer. Maar die truc hoeft niet meer. Je hoeft je niet meer te beschermen tegen een waarheid! Je bent volwassen, voor je directe behoeften niet meer afhankelijk van één of twee personen.
Is het derhalve wijs en/of slim altijd je gevoel te volgen? Ik geloof juist zo ontzettend in mijn verstand. Door mijn verstand overzie ik de situatie. Door mijn verstand weet ik wanneer een gevoel echt door het nu komt, of dat mijn hersens per ongeluk denken dat ik nog steeds dat kleine kind ben. Door mijn verstand kan ik even checken of ik m’n gevoel zal volgen. En soms is dat een goed idee.
