Selecteer een pagina
Ok, het is waar, ik had het beloofd. Dat ik blogs zou schrijven over mijn single leven. Ik had er zelfs een soort enquête over gehouden met de vraag wie dat een goed idee vond en dat vonden echt veel mensen een goed idee.

En toen dus begon ik aan een blog en ik zat er op te ploeteren, want ik wist niet wat ik nu wel of niet wil schrijven.

Ten eerste: staat openlijk vertellen over mijn belevenissen en vragen en teleurstellingen de weg naar een leuke vrouw niet enorm in de weg. Stel ik ontmoet een vrouw, ze is leuk, ze gaat checken wat ik allemaal te schrijven heb en dan ontdekt ze dat ik single zijn echt moeilijk vind.

Dat is een turn-off toch?

Je moet toch ten alle tijden uitstralen dat je het leven als een groot schitterend avontuur beleeft? Helemaal content met alles wat er is enzo?

Of… is dat allemaal gelul? Valt die ene slimme, fijngevoelige, smaakvolle en wijze vrouw juist op het lef om openhartig te zijn? If it is meant to be…

Vraag is dus: hoe schrijf ik er over? Kijk, het wordt niet zo heel interessant als het verhaal in het kort is: ik vind single zijn erg kut en ik voel me ontzettend tekort gedaan. Door het leven. Door vrouwen. En nou, ook de politiek! Ik begrijp er niks van. Ik ben toch leuk?

Dat is niet zo boeiend en ook een beetje larmoyant. Wel de waarheid, maar toch iets te veel de waarheid.

Maar hoe dan wel? Hoe ga ik er zo over schrijven dat het heel echt is, eerlijk, maar niet te zielig of te dagboekerig. Niet te veel: alles is kut, hoewel ik het wel vaak zo beleef. Oh, ja en het moet ook nog grappig zijn, om voor te lachen. Ha! Hahaha, ik ben single. Hilarisch. * proest het uit *

Kijk, vorige maand had ik een situatie, maar is dat boeiend om te delen?

Ik had een vrouw ontmoet bij die speeddating, laten we haar Pascalle noemen. Ze heet Puck, maar we noemen haar Pascalle, of heet ze toch echt Pascalle?

De vrouw had al snel gezegd: het lijkt me heel leuk om vriendschappelijk nog eens koffie te doen. En toen zei ik dat ik dat ook prima vond, wat ik meende. (om in mijn vuistje te denken: je weet niet hoe een koe een haas vangt.)

En toen gingen we appen en appte ze me ‘en jij hebt een mooie lach en mooie ogen.’ En ook: ‘Ja, laten we picknicken, lijkt me heel leuk met jou op een kleedje en lekker ontspannen.’

En dat ging nog even door, ze had echt heel veel zin in dat kleedje, en toen schreef ik terug:
‘voor iemand die vriendschappelijk wil, ben je wel erg flirterig’ waarop zij reageerde: ‘jeetje, wat ben jij gevoelig. Zullen we dan maar gaan sjansen?’

En zo geschiedde in die dagen.

We stuurden elkaar sexy foto’s en deelden geile muziek met elkaar. Leuk? Ja, tuurlijk. Ik had er zin in. Ik keek er naar uit, naar die live ontmoeting, want die zou er komen, na de vakantie met haar kinderen. Dit ging maar één kant op: de goede.

Dus toen kwam ze op een vrijdagavond bij mij. We hadden nog even overlegd of we in een kroegje zouden afspreken, maar nee, ze kwam bij mij thuis, zo had ik voorgesteld. Waarom nog omwegen nemen, als de bestemming zo duidelijk is?

En toen ging de bel. God, wat heerlijk dat het weer eens ging gebeuren. Een spannende avond. Ik deed open, en het mooie bij mij thuis: dan duurt het nog zeker een minuut voor iemand er is, bij mijn voordeur: trap op, of lift in en de galerij is heel lang.

Een minuut waarin ik nog even in de spiegel kan kijken. Een minuut waarin ik Julius de kater in z’n oor kan fluisteren: we gaan neuken, Julius, leuk, hè?
Een minuut waarin ik een dansje in de woonkamer kan doen en iets tegen mijzelf kan zeggen. ‘Geniet ervan lieve man.’ Of: ‘Dit is ook het leven, dat het wel lukt.’

Een minuut waarin ik goede muziekje op kan zetten. Kan checken of de wc schoon is. Casual een kaars kan aansteken of twee.

En daar was de minuut voorbij. En daar stond ze voor de deur. En we begroeten elkaar met een hug.

En toen, toen… Al snel voelde ik aan haar hele houding, haar manier van praten, haar lichaamstaal dat ze het heel leuk vond me te zien, maar dat ze totaal niet in de flirtmodus was. Fock. Ik keek naar Julius. (We gaan niet neuken, Julius, gebaarde ik terwijl Puck even niet keek.)

Hoe zal ik het zeggen?
We hadden een roseetje in ons handen, stonden op mijn balkon en ze vroeg, bijna vanuit sociologische interesse: ‘En hoe doe jij dat nu, als single?’ De sfeer die ze creëerde was er een van: we gaan het als singles eens hebben over hoe we het over en weer ervaren. Ik ben zo iemand die graag antwoord geeft op vragen, zeker op deze, maar nu niet, niet bij haar.

Ik vreesde de vraag: heb jij niet nog leuke mannen om je heen? Met donkere krullen ofzo?

Maar nee, die vraag stelde ze niet. Ze stelde een andere vraag. Ze keek me aan, legde kort haar hand op mijn pols en zei een beetje ernstig en ook zorgzaam:
‘Ik ben toch niet te ver gegaan met mijn appjes, hè?’

Op dat moment werd de flat naast mij geraakt door de bliksem.

Echt? Nee, joh. Maar dat was wel prachtig geweest. Dramatisch perfect.

Hoe ik haar aankeek toen ze die vraag stelde? Ik heb geen idee. Wat ik zei? Ik heb geen idee. Hoe ik stotterde? Lang en aandoenlijk. Hoe kijk je iemand aan die dit zegt, terwijl je zelf heerlijk vrijen verwacht?

Wat had ik kunnen zeggen?

‘Nee, je bent helemaal niet te ver gegaan, lief dat je je daar druk om maakt. Ik wil hetzelfde als jou.’ En dan mijn lippen op de hare drukken? Haar naar achteren duwen op de bank?

Maar ik wist natuurlijk wat haar vraag betekende. Het was meteen duidelijk.

We hadden vet lopen flirten, maar nee, zij kwam voor de gezelligheid. ‘Ja, we hebben echt een leuke klik!’

Een uur en een rete ongemakkelijk gesprek later ging ze. Ik was niet boos geworden, daar ben ik te lief voor. Ik had niet gezegd dat ze een tyfustrut is die aan een soort omgekeerde metoo doet. Nee, ik had getwijfeld aan mezelf, aan mijn eigen inschatting. Ik had gedacht dat ik natuurlijk weer te graag wilde en dat dat de bron was van alle gedoe, al tijden.

Had ik meer duidelijkheid moeten vragen? Hoeveel duidelijkheid?

Ik zei: ‘Je bent wel erg flirterig voor iemand die alleen vriendschappelijk wil.’

Had ik daar echt even een punt van moeten maken? Had ik moeten zeggen: ‘Ik meen het, ik wil heel graag met je flirten en ook op je liggen, maar als jij dat niet wilt, is het een goed idee om te stoppen met geil doen, dat is voor alle betrokkenen beter.’ (achteraf heb ik vaak de beste zinnen paraat.)

Ik ben deze zomer vaker in de war hierover geweest. Hoe duidelijk ben je? Hoe snel bespreek je iets? Als je bijvoorbeeld niks hoort van iemand na een keer zoenen, ga je dan wachten, wachten en nog eens wachten, of gooi je het open? Hoe straight forward ben je?

Ik heb het idee dat in films alles heel erg niet benoemd wordt en dat broeierige blikken het werk doen, en mensen daardoor als vanzelf in elkaars armen en bed belanden.

Hoe werkt dat in het echte leven?