Youp van ‘t Hek is een actie begonnen tegen T-Mobile omdat zijn zoon maandenlang van kasten naar muren werd geslingerd, tot de zoon er kotsmisselijk van werd. Youp is boos en het volk met hem. Alhoewel ik officieel fan ben van Youp, al vele programma’s live heb gezien, ooit cabaret ging maken omdat ik verliefd werd op Hond op het ijs (1988) en in de zomer van 2002 zelfs met hem heb gegeten in eetcafé Vooges aan de Utrechtsestraat in Amsterdam, neem ik hier schoorvoetend wat afstand van de kleine meester.
Laat ik duidelijk zijn: ik heb me ook meermalen tot krankzinnigheid laten drijven. Vorig jaar wachtte ik een week op een laptop die bij aankomst naar de kloten bleek. Iets met de hardware. De volgende die firma Wehkamp mij leverde: zelfde euvel! Ze zouden het ding op dinsdag komen halen en het werd woensdag, het werd donderdag, het werd vrijdag en uiteindelijk had ik twee weken later nog geen nieuwe laptop en was de kapotte nog niet opgehaald. Het stoom kwam mij uit de oren, maar voor een fractie realiseerde ik me ook: hoe belangrijk maak ik dit nu helemaal? Ga ik dood zonder laptop? Op dat moment dacht ik van wel.
Volgens de in de vorige columns genoemde Past Reality Integration is elke boosheid, of irritatie een afweer van oude verdrongen pijn. Ik vind dat zelf ook nog een ongemakkelijke visie. Omdat het zo lekker is om je boos te maken. Irritatie of kwaadheid maakt een stofje los in de hersenen en dat stofje geeft je kort of lang een gevoel van macht. En als je boos bent heb je altijd gelijk. ‘Het is toch ook irritant dat zo’n klantenservice niet even mee werkt?’
Het eerste dat mensen wellicht zullen denken nu ze dit lezen: maar moet je dan maar alles over je kant laten gaan? Moet je dan maar lijdzaam toe zien hoe je steeds maar niet geholpen wordt door zo’n T-mobile?
Nee, natuurlijk is dat geen goede reactie op de genoemde situatie. Maar het is ook niet mijn doel om in dit schrijven een moreel oordeel te vellen over boosheid of razernij. Wat ik wil duidelijk maken is dat de boosheid vaak veel verteld over wie je bent. Ik werd ooit razend op een vriendinnetje toen ze voor de 2e keer in 1 maand op wintersport ging zonder mij. Het kon mij toentertijd niet uitgelegd worden dat mijn reactie wellicht wat overtrokken was.
Onder woede zit vaak een angst. Persoonlijk vind ik angst nogal niet hip, zeker in een wereld waar je alles een keer moet hebben meegemaakt. Maar geef ze de kost, kijk om je heen: de mensen zijn bang om vergeten te worden. Een angst die voor het kind dat wij waren volkomen reëel was. Maar als volwassen heb je ‘gezien worden’ niet nodig. Het is wel leuk, maar: niet nodig, zoals dat voor een kind is.
Het gaat me te ver om te hier te stellen dat Youp’s boosheid iets zegt over dat wat hij mistte. Maar eens tot tien tellen en de vraag stellen kan bijzondere inzichten en heel wat kalmte opleveren.
