Selecteer een pagina

Over drie weken is het alweer kerst en gisteren hoorde ik op het Amsterdamse Leidseplein, bij de tramhalte dit telefoongesprek.

‘ Vorig jaar was het dus net een maand uit met Max, had Anouk me uitgenodigd. Om samen met haar vriend te fonduen. Met z’n drieën aan de keukentafel, kaarsjes aan, met zo’n stokkie in zo’n pannetje. En haar vriend zat haar dus steeds in haar nek te lebberen. Nou, dat doe ik dus nooit meer. Horror! Wat moet ik dit jaar doen? Serieus. Ik denk dat ik gewoon twee dagen in bed blijf ofzo. Of ik ga thuis werken. Gadverdamme, ik heb totaal geen zin in kerst dit jaar.’

Een dame van een jaar of 35. Rood gestifte lippen. Een lange donkere jas die bijna tot de grond kwam. En ooh, wat wilde ik graag roepen: Stop! Stop met klagen en zeuren om niks! Er is niks aan de hand. Het is 2 dagen, 48 uur. Waar héb je het over? Enne… vier het met mij! Omdat het kan!

Heb jij jezelf ook al betrapt op zorgelijke misschien wel strontchagrijnige gedachten over Kerst? En ben je vaker bang dat je alleen achterblijft of vind je best veel alledaagse dingen ‘zwaar’ of ‘gedoe’? Zou je ook een lekkere kerst willen hebben of in elk geval een Kerst waar je ‘ok’ bent met wat er is?

Stoppen met beren op de weg zien, pieker, tobben, zeuren, dingen problematiseren, dat is nog lang niet eenvoudig. Da’s best moeilijk. Die gedachten komen namelijk behoorlijk vanzelf en zonder dat je er om vraagt. Mensen die roepen ‘dat je gewoon niet moet zeuren en je moet denken aan de kindjes in Afrika’ die bedoelen het vast goed, maar begrijpen weinig van psychologie, want zo simpel is het toch niet helemaal.  Maar het kan. Zeker. En je hebt er niemand voor nodig behalve jezelf om op Kerstmorgen wakker te worden met een best chill gemoed. Met een zachte glimlach om je mond. Zeurvrij leven; je kunt er vandaag mee beginnen. En het is gratis.

Want even een opfriscursus mindfucken, of ik bedoel natuurlijk: minder mindfucken. Hoe zat het ook al weer met al die zware gevoelens die je op het spoor van chips kanen, nog meer Netflix en een gezicht op onweer zetten? Die zorgen voor nog dat wijntje of ‘dan maar nog harder werken’ en die eigenlijk gewoon je ganse leven vergallen? (terwijl je in één van de rijkste landen ter wereld woont, mind you)

En over welke gedachten enzo hebben we het eigenlijk?

  • ‘Ik ben waarschijnlijk weer alleen met kerst.’ (en dat is heel erg, te erg eigenlijk! Het is eigenlijk ondragelijk.)
  • ‘Iedereen heeft een grote liefde in zijn leven, behalve ik.’ (en dat is ook eigenlijk te erg, mijn leven zou heel anders moeten zijn.)
  • ‘Iedereen heeft een leuk leven, behalve ik’
  • ‘Eerste kerstdag, daar worstel ik me nog wel doorheen, ik begin gewoon opnieuw met Dexter, en de avond ervoor tot in de vroege ochtend ergens dansen, maar wat moet ik in vredesnaam 2e kerstdag?!’ (alles in mijn leven moet leuk zijn, ik wil van hoogtepunt naar hoogtepunt, sterker, ik eis dat van het leven!)

De gedachte dat je alles alleen moet doen, is een loodzwaar gevoel. Klopt die zin wel? Ja, zeker in deze context. Het zware gevoel kruipt onder je huid. Ik ken het. Ik heb zoveel weekenden gehad dat ik alleen was en dat loodzwaar vond: op zaterdagavond alleen sperziebonen eten voor de TV. Vond ik de hel. Met Kerst alleen zijn, heb ik ook wel gedaan. En dat je dan een varkenshaasje voor jezelf gaat maken, met extra luxe gebakken aardappeltjes, ik bedoel van die oranje aardappeltjes met dille ofzo erop. En bij de overburen schitterde de kerstboom en zaten tien mensen om een tafel met kaarsen en grote hele gebraden kip. En opa deed een dansje en iedereen lachte erom.

Dat zware gevoel is een naar gevoel, maar ook een raar gevoel. Het klopt niet! Verrassing! Bizar concept misschien, maar het is echt zo: You’re mind is playing tricks on you! Je gedachten en gevoelens nemen je in de maling. En ze vermommen zich als ‘de waarheid’.

De gedachte ‘Ik moet altijd alles alleen doen en dat kan ik niet aan’ dat gaat niet over nu, niet over jouw leven op dit moment. Hoe ik dat zo zeker weet? Omdat jij het wel aan kan, je kunt gewoon boodschappen doen, je huis aan kant maken, wilde of iets minder wilde plannen maken. Ik geloof niet dat in jouw WhatsApp contactenlijstje nul, zero, nada mensen staan. En als dat wel zo is, als je echt helemaal geen lieve lui in je leven hebt, is het tijd voor een frisse ik-ga-vrienden-maken-actie.

Wanneer ‘klopt’ een gevoel wel? Nou, ik ben niet van het agentschap van Gedachten en Gevoelens, maar vel je eigen oordeel:

Je wilt heel graag die baan als Ski instructrice in Malawi en je wordt afgewezen! Dat is natuurlijk superjammer. Maar de gedachte: ‘nu krijg ik nooit meer een leuke baan en ik heb altijd pech’, dat slaat gewoon nergens op.

Nog een voorbeeld: Je hebt een spannend project, je gaat de nieuwe herfstcollectie tonen aan een splinternieuwe klant. Whoop! Vandaag is de opleverdatum. De voorbereiding ging prachtig prima. En dan komt je junior medewerker van 24 naar je toe met een bleek gezicht. Het is een kwartier voordat de klant binnenkomt. En hij zegt dat hij die hele videopresentatie niet af heeft. Hij heeft niks.

Dat is natuurlijk wel megakak. Maar blinde paniek is gewoon jammer en niet nodig. En dat je hem met een vlakke hand in het gezicht slaat ook niet. Het lijkt me logisch en passend dat je schrikt. En natuurlijk baal je als een stekker dat hij er nu pas mee komt. Nu pas! Maar er zijn geen doden gevallen en voor elk probleem is een oplossing. Als je nu gaat denken dat het einde der tijden nadert en je zo ook naar die klant gaat gedragen (paniek!) dan is de kans wel groot dat je een probleem creëert.

De 25e en de 26e december in je eentje met een toastje en 16 soorten brie en een boek op de bank,  dat is misschien niet supergezellig (hoewel…), maar je overleeft het. Het is totaal ongevaarlijk!

Het probleem is dat je overtuigt bent dat je geen keus hebt en je denkt dat je het niet aan kan!

Als je zo denkt geloof je eigenlijk dat je een kind bent van vijf dat nog helemaal niet voor zichzelf kan zorgen. Nogmaals: je mag zo denken, maar je doet jezelf zo ontzettend tekort! Een kind van vijf kan nog niet in z’n eentje lekker gourmetten, laat staan dat hij de boodschappen ervoor kan halen. Een kind van vijf heeft het nódig om even met z’n hoofd op mama’s borst te liggen, jij kan dat best eens missen. Het voelt alsof je niet zonder constante aandacht en bevestiging kan, maar dat is dus gewoon niet waar. Dat is fantastisch nieuws toch?

Het leven is te kort om te piekeren en te somberen, zeker als er geen fuck aan de hand is. Twee dagen. 48 uur. Daar hebben we het over. Geloof niet alles wat je denkt. Er wordt van je gehouden. Sta op en koop bloemen voor jezelf. Maak echte Lasagne Bolognese, ben je zeker drie uur zoet. Ontspan. Ga een half uur op de bank zitten en voel wat je voelt. Elk gevoel komt vanzelf en gaat ook vanzelf. Daar hoef je je niet persé tegen aan te bemoeien. Maak een dansje in je huis, zoek op Spotify je lekkerste danssongs. Kijk daarna iets boeiends op Netflix, van mijn part iets met mensen die honger hebben of heel ziek zijn, dan weet je meteen weer hoe ontzettend goed jij het eigenlijk hebt. Met je toastjes.

Of wandel het dichtstbijzijnde bejaardentehuis in en vraag of iemand nog zin heeft in Pim, pam, petten. Dikke kans dat tien blije bejaarden een wandelstok of looprek in de lucht steken en jou met hun tandeloze mond een glimlach gunnen. ‘Ik, ik!’

Wat ik ga doen met Kerst? Geen idee nog. Op zeker een dansje in de woonkamer. Misschien met de vrouw bij de tramhalte. Ze heeft mijn nummer. Maar hoe dan ook: Ik red me wel. Mijn motto van 2018. Ik red me wel.