Deze 4 mythes over geluk maken mij doodnerveus - Johan Stevens

Ik las een boek over gelukkig worden, want dat lijkt me wel wat.

In mijn geval gelukkiger worden, want ik ben niet per se ongelukkig, maar wel zo wat eenzamerig, zo nu en dan, en ik weet dat dat geen woord is, ja, ja, maar ik bedoel, ik loop regelmatig over straat, of zit ‘s avonds op de bank, met zo’n gevoel van, ja, ik zal maar zeggen, is dít het nou, of met de ziel onder de arm, dat ik bijna tegen een willekeurige jonge vrouw zou willen zeggen, zou je me een knuffel willen geven, even een goeie knuffel, godverdomme, dat zou wat zijn zeg, och, wat moet je met het verlangen, het verlangen, jeetje, wat moet je ermee en ja, ik vind het wat betreft de zaken ook wel uitdagend enzo, nee, nee, nee, niet altijd, niet altijd, zeker niet, en dat mag ik dan eigenlijk niet vinden van mijzelf, want hé, je weet nooit of er morgen dan ineens iemand belt, maar hoe dan ook, ik las een boek over geluk en de schrijver had het over 4 mythes die in onze maatschappij heersen over geluk.

Ik vond dat een tof stukje tekst en ik ben er zomaar ook gelukkiger door geworden, want ik denk ook, net als iedereen, de hele tijd: nu, nu nu, ik moet nu gelukkig worden.

Een mythe die bijvoorbeeld wijdverbreid is, is dat gelukkig zijn de normale status is van een mens.
Dat is dus wat wij denken. Dat is wat ik zo vaak denk. Als je gelukkig bent, dan ben je normaal en als je niet gelukkig bent, dan is er iets mis met je.

Terwijl focking 30% van alle volwassenen krijgt ooit in z’n leven te maken met psychisch lijden. Angst voor ruimtes, angst voor mensen, angst voor Feyenoorders of tuincentra. Spinnen, poezen, de nacht. Je verzint het niet.
En ziekte en dood en tegenslag en een klant die ineens toch niet betaalt omdat hij van alles vindt over wat je hebt geleverd en een partner die steeds praat ook op momenten dat je denkt, hé, hallo hou gewoon even vijf minuten je bek, omdat het kan. Ik zit gewoon even te zitten.

De dingen kunnen mislukken en mislopen, dat kan gewoon zomaar, dat is zo alledaags, zo normaal.
Depressie kost de Nederlandse zorg 1,8 miljoen euro las ik op de site van het Trimbos instituut. Blijkbaar is het heel moeilijk om een beetje blij te zijn.

Daarom zijn series en film met allemaal ellende ook veel leuker, dan series waar alles goed gaat.

Als je een film ziet met een man, die een andere man ontmoet en dat ze vrienden worden en dan na een week of drie komen ze er achter dat ze tennis beiden heel leuk vinden en dat ze dan gaan tennissen. Einde film!

Dat is geen film.

Je gaat niet naar huis en tegen vrienden zeggen: ‘Ja en toen aan ‘t eind dronken ze samen een colaatje!’
Oh, shit. Spoiler! ‘Zonder citroen, of met?!!!!’

Het is pas leuk als iemand in dat schijfje citroen stikt en dan ligt dood te gaan op het terras.
Maar toch geloven we dat gelukkig zijn, de normale status is. Zo zou het moeten zijn. Sprookjes liepen ook altijd af met de zin: ‘en ze leefden nog lang en gelukkig.’

Dat zou natuurlijk moeten zijn: en daarna kregen ze nog ontzettend veel gezeik met de kinderen en een vervelende huidziekte en een buurman die elke nacht Guns ‘n Roses luistert in de tuin.

Ik heb een tijd op een werkplek gezeten en dan kwam ik op maandagmorgen daar en dan was er altijd wel iemand die vroeg: En hoe was je weekend?!!!

Let op de drie uitroeptekens.

Ik dacht steeds: als ik nu niet met een geil ik-stond-het-hele-weekend-op-de-bar-te- dansen-porno-verhaal kom, stel ik de ander wel hard teleur. Of anders: ik heb heerlijk gechilled, lekker gegeten, heerlijk weekend.

Je kan niet zeggen: ja, ik zat op dat bank en ik keek naar buiten en ik voelde me zo triest worden. Heel onverwacht. En toen ging ik de krant lezen, maar ik kon me totaal niet concentreren en toen ben ik naar de supermarkt gelopen en heb ik een bak ijs gekocht en leeg gegeten. En daarna twee pakken stroopwafels. Er was wel een grappig televisieprogramma op TV. Gelukkig maar.

Dat kun je niet zeggen, want dat is raar. Terwijl: dat is misschien wel helemaal niet zo raar.
Wat nu als we de stelling veranderen in: als je je niet gelukkig voelt is dat heel normaal, hou nu eens op met daar zo gespannen over te doen!

Ik las dat het zo normaal is, omdat onze brein er voor gemaakt is om gevaar te scannen. We zijn de hele dag bezig om gevaar op te sporen, ook al is er geen gevaar. Doe je niks, moet je mee leren leven.

Een andere mythe, een mythe die hieruit voortvloeit:

Als je niet gelukkig bent, is er iets mis met je.

Het was lente, de eerste mooie dag en ik had maanden uitgekeken naar de zon en de warmte. Heerlijk.

Nu was het zo ver. Let the party begin. Zwoele, zinderende en vrolijke ontmoetingen staan op het punt te beginnen.

Ik had twee mensen gebeld. Maar, die konden allebei niet.

Oh. Eeh. Hoe dan?

Ik zag voor mij hoe de stad vol zou zitten met gelukkige mensen op een terras. Samen.

Ineens was ik toch een soort van niet helemaal gelukkig meer, terwijl de zon ondertussen veel te drammerig aan de hemel hing te schijnen. Uitslover. Waar is de koude winter als je ‘m nodig hebt?

En:
Wat. Is. Er. Mis. Met. Je?

De zon schijnt het is een graad of 20: nu moet je gelukkig zijn! Geniet! Iedereen geniet.

Door deze gedachte had ik plots twee problemen: ik was niet zo blij en ik wist dat er iets vreselijk mis met mij was, omdat ik niet zo blij was. En dat vond ik vervolgens weer heel streng van mijzelf, jezus wat ben ik toch streng. En ik dacht aan mensen die net iemand waren verloren aan een paardongeluk. Ofzo. Die hadden pas reden tot verdriet!

De volgende mythe: Om wat van het leven te kunnen maken, om echt een mooi leven te creëren, moeten we van onze negatieve gevoelens af.

Zag je het bepalende en verneukeratieve woordje in bovenstaande mythe?

Zag je het?
Echt.

Het woordje ‘echt’. Het moet geen mooi leven worden. Ik wil geen mooie vrouw. Ik wil niet een fijn huis.

Ik wil een écht mooi leven. Ik wil een écht mooie vrouw. Ik wil een écht fijn huis.

Maar terug naar de stelling. Voor een mooi leven, moeten we af van de negatieve emoties.

Good vibes only! Er hangt zo’n postertje op de werkplek.

Of het nu een Grieks Restaurant is, of een theaterstuk dat je wil gaan schrijven. Je gaat er aan zitten en na enige tijd werken blokkeer je. Je weet het even niet meer. Je gaat nog wel een uurtje of twee door, maar nee, het lukt niet.

Je schrikt, je voelt je shit en de rest van de dag en ook de dagen erna ga je allemaal andere dingen doen, maar hoe dan ook niet verder met je project. Want negatieve gevoelens mogen er niet zijn! Good vibes only!

Je ziet een prachtig mensenkind in ‘t café zitten en je voelt het grote verlangen er naar toe te gaan. Maar tegelijkertijd denk je: die persoon ziet me aankomen. Wie denk ik wel niet dat ik ben. Angst overvalt je.

En ja, dat mag er niet zijn dus je neemt nog een krentetres (43) en gaat na een half uurtje naar huis.

Geen boy, babe of human being in je bed, helaas. Eenzaamheid troef.

De mythe zou veranderd moeten worden in: om wat van het leven te maken moet je het hele palet aan gevoelens gewoon lekker toe laten. ‘Niets van waarde komt tot stand zonder pijn.’

Zo waar. Dus: ik ga morgen echt aan mijn project verder. Maar vandaag komt het niet helemaal uit om mij heel kut te gaan zitten voelen. Morgen!

Mythe 4: we zouden in staat moeten zijn om onze gedachten en gevoelens te controleren.

Even denken. Doen wij dat? Zijn we de hele dag bezig met onze gedachten en gevoelens te controleren?

Het is een doordeweekse dinsdagmorgen als ik mijn mail open en weer geen aanvraag van een klant zie:

Ik denk: straks blijft het nog 2 maanden stil. Wat doe ik allemaal verkeerd? Straks vergeet de hele wereld me echt. Niemand wil mij. Ik ben een ondernemer van niks. Ik ben helemaal geen ondernemer. Moet ik al gaan solliciteren bij ‘t Kruidvat?

Vervolgens denk ik:

OH! NEE! ZO MOET IK NIET DENKEN. FOCK!!!! ZO. MOET IK NIET DENKEN!

De omgeving roept het ook: zo moet je niet denken! Je moet positief denken.

‘Ik heb een heel tof plan en ik ga dit over 3 maanden realiseren.’ hoorde ik iemand zeggen.

‘Oh, yeah. En met die instelling lukt het ook!’ zei die ander.

Ik dacht: dat weet je niet, kutje. Dat weet je niet.

Wat ik vaak merk is dat ik maar matig controle heb op wat ik denk en voel. Dat komt toch wel, als grote golven, als kleine golven. Sluit 1 minuut je ogen en je ziet het gebeuren. Die gedachten komen toch wel.

Ik merk dat als ik positief probeer te denken en het mislukt dan toch, dat het dan extra shit is.

Wat ik steeds vaker merk is dat als ik de gedachten en gevoelens gewoon maar wat probeer te laten komen en gaan en ik blijf wel doen wat ik belangrijk vind, dat de dagen dan op zich best goed voorbij gaan.

En je ook een hoop gedaan krijgt. Bakken werk verzet ik soms.

Soms gelukkig, soms minder gelukkig.

 

 

 

Wil je je diepe affectie van jou voor mij met mij delen? Snap ik! Hier vind je een link voor een Tikkie. Je kan zelf kiezen wat je geeft. 

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Deel dit met jouw vrienden
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Abonneer
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Meer leads door
gewoon jezelf
te zijn!

Geen zorgen; ik vind spam ook niet zo fijn. Jouw gegevens deel ik niet. Mag ook niet. Zo. Duidelijk.

Je wil meer leads via je webteksten? En je vindt je webteksten sowieso poepsaai? Terwijl je just zoveel humor hebt en gek bent op een losse stijl? Doe mee aan de Lekkere Leads Met Lekkere Teksten Experience.

Eerst volgende datum: 8 februari, 16.00.

Meer leads door
gewoon jezelf
te zijn!

Veel gelezen blogs:

Hier tekst.

Powered by WishList Member - Membership Software