Vorige week publiceerde ik een stuk over uitstelgedrag en hoewel veel aardige lezers hartstikke enthousiast waren (en het sowieso een onderwerp is dat leeft, 50% van mijn maillijst heeft het bericht geopend, nooit eerder voorgekomen), was iemand kritisch over het gebrek aan tips. Tips. Mensen willen tips. Handvatten. En eigenlijk snap ik dat prima, maar toch, maar toch.

Even een behind the scenes over de blog en mijn relatie met tips. En over trainen of troosten.

En nadat ik dat allemaal heb gezegd, krijg je tips. Je krijgt je tips over hoe je dan met dat vermaledijde en tantoe irritante uitstelgedrag om gaat.

De komende tijd wil ik het vaker hebben over al die twijfels die als muggen om ons hoofd kunnen zoemen, hoe we in onze eigen schaduw gaan staan, onze angsten, demonen, hysterie, de schaamte daar weer over en uitstelgedrag dus en onze hilarische en onhandige pogingen om gelukkig te worden. Met de kiezen op elkaar. En door. Over perfectionisme, doorzetten en hoe we het net wat leuker krijgen.

Zin an.

En ik ben hard aan ‘t denken hoe ik dat precies wil.

Wat ik heel goed weet is dat ik niet de volgende authentiek intuïtief persoonlijk vegetatief en chakra knabbelende leiderschapscoach ga zijn. Niet. Nooit. Never.

Wacht. Ik ga even op een tafeltje staan, ik zet het tafeltje op een groot plein, ik pak er een microfoon ben en ga nu schreeuwen:

Ik ga niet de nieuwe authentiek, intuïtief, persoonlijk, vegetatief en chakra-knabbelende leiderschapscoach uithangen.

Ik ben gewoon een gozer, best slim, grappig op donderdagen, ooit een begenadigd sjoeler, net als jij best creatief en eigenzinnig, part-time piekeraar, noem me gevoelig, er is hoe dan ook, altijd een subtiel aanwezige weemoed en melancholie en naast de zelfspot waait de eenzaamheid altijd door de kieren naar binnen.

Het is wat het is.

Ik ben een man die heel goed weet wat hij doet en ondertussen ook maar wat aanklooit.

Iedereen is hartstikke gek en ik ook.

En ik geef niet op. Dat moet ik mezelf nageven.

Ik weet op veel dagen dat het echt makkelijker en leuker zou moet kunnen, ik neem het gedoe niet als een gegeven. En tegelijkertijd zoek ik nog wat ‘accepteren’ dan betekent. Want daar lijkt een sleutel te zitten.

Ik ben verteller. Man. Mens. Dat ben ik. Er zijn momenten dat ik het ineens allemaal begrijp, om er een half uur later helemaal niets meer van te begrijpen.

En ik weet dat tips – hoe concreter, hoe beter – ook fijn zijn. Ik weet dus nog niet helemaal hoe ik het wil, maar dan toch voor nu alvast tips.

Over hoe je dan je uitstelgedrag enigszins kunt overwinnen.

Hier komen de tips (hou je vast)

Het begint allemaal bij bewustzijn.

Eerlijk zijn naar jezelf. Wat zit ik allemaal te denken? Wat voel ik op dit moment? Wie wil ik eigenlijk zijn? Wat vind ik écht belangrijk? En dan kan ik mij het niet voorstellen dat je op Zalando surfen écht belangrijk vindt, maar wel je creatieve project.
Ik ga er even vanuit dat je graag wil maken. Je hebt een droom, een plan. Dat is er echt, je wil verdomme iets creëren.

Dat gevoel van weerstand dat je hebt bij je project, bij het schrijven van het stuk of het maken van die choreografie, onderken dat.

Misschien helpt het om tegen jezelf te zeggen: ik ben een heet en onweerstaanbaar mensenkind, maar nu wel enorm aan ‘t kutten. (en als je niet heet en onweerstaanbaar bent, zeg dan bijvoorbeeld: ik ben leuk met dieren, maar nu wel enorm aan t kutten)

Ik geloof dat het klopt wat Acceptance and Commitment therapie stelt: je hebt helemaal niet zoveel controle op wat je denkt en voelt, wel op wat je doet.
Dit staat haaks op veel moderne theorieën. Veel mensen en theorieën willen je doen geloven dat je maar vooral heel positief moet denken en in de juiste mindset moet komen. Geloof ik niets van, sla dat over en ga gewoon aan ‘t werk.

Dus, concreet:

het is 9 uur in de ochtend, je zit achter je Macbook en je begint met werken. Werken aan je nieuwe script, je nieuwe dansvoorstelling, gedichtenbundel. En dan, na 3 minuten wat zinnen op schrijven, wat aantekeningen maken komt daar de gedachte: ik moet even naar die lamp kijken op designlampvoornop.nl. Of: ik moet dat overhemd nog even strijken. Of, hoera, hoera, je krijgt ineens een Enorm Goed Idee voor een nieuwe LinkedIn update! Of je wil die leuke gast, of dat fijne chickie dat je gisteren sprak, maar waar je het nummer niet van hebt even checken op Facebook op Instagram.

Die gedachten kun je dus waarnemen, de neiging kun je waarnemen en dan toch niet opvolgen.

Dit kan niet nieuw zijn voor je, hetzelfde geldt natuurlijk bij allerhande verslavingen: je voelt de neiging om een peuk om te steken, of een 3e drankje in te schenken, terwijl het dinsdagavond is, of nog een stuk chocolade te nemen, of die ene persoon een woest, pissig appje te sturen, maar… JE DOET HET TOCH NIET.

Dat is de sleutel.

En dat gaat nog vaak vast mislukken. Maar als jij de komende weken in plaats van 6 keer in een uur afgeleid bent, dat terug kan brengen naar 3 keer per uur is dat behoorlijke winst.

Ik herhaal nog eens: het begint bij bewustzijn.

Wees realistisch. En vooral ook kalm. Mislukt het een ochtend helemaal? Dat kun je toch niet meer terugdraaien. Ga je zelf niet op de kop zitten.

Tenzij dat natuurlijk enorm helpt, maar de kans dat je je daardoor slechter gaat voelen is enorm. En dat zorgt voor nog meer zin in allemaal andere dingen doen.

Het enige dat je je kan afvragen is hoe je het het komend uur wil. Wil je nu nog een uur of misschien twee uur werken?

Verwacht weerstand.

Omdat je al vaak bezig bent geweest met creatieve projecten kan het nooit als een verrassing komen dat je op een gegeven moment Alleen Maar Tegenzin voelt.

Dus je weet eigenlijk al wat komen gaat. Vlak voor je gaat werken kun je daar even bij stil staa. ‘Ik ga sowieso de gedachte krijgen dat ik moet gaan surfen of Instagrammen. En ik ga sowieso te maken krijgen met een kilo zelfhaat. Maar ik schrijf wel door.

Door daar nu al bewust van te zijn, zie je het ook scherper als het gebeurt. ‘Oh, ja, daar is de behoefte, de enorme behoefte om Instagram te checken.’

En door… En door… weer een zin, weer een zin. Weer een idee en invalshoek.

Goed.

Dat was mijn tip. Saai? Grappig? Inspirerend?

Wat vond je ervan?

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Deel dit met jouw vrienden
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Abonneer
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Inspiratie voor een
net leukerder leven.

Geen zorgen; ik vind spam ook niet zo fijn. Jouw gegevens deel ik niet. Mag ook niet. Zo. Duidelijk.

Stukjes van Stevens

Je bent lekker bezig. Je wil er wat van maken. Onrust in je kont. En dan… valt het tegen. Zit iemand je in de weg. Zit je jezelf in de weg. Heb je gewoon pech. 

Daarover gaan mijn stukjes. Over jezelf in de weg zitten en irritante mensen. Want ik wil er wat van maken. Ondanks dat het ingewikkeld is. En stom. En raar. En heel grappig. Het leven dus. 

Oh, en ik ben niet je goeroe. Nee, joh! Dan weet je dat. Vind je dat de opluchting van de dag? Meld je dan aan voor de Stukjes van Stevens.

Inspiratie voor een
net leukerder leven.

Veel gelezen blogs:

Hier tekst.

Powered by WishList Member - Membership Software