Voor de uitstellers. Zo ging ik na weken dralen weer echt wat doen. - Johan Stevens

Ik zette mezelf achter mijn Macbook. Just another woensdagmorgen, maandje geleden. Ik rechtte mijn rug, vingers op het toetsenbord. Even de ogen dicht en ik fluisterde dingen als: kom op, motherfocker. De wereld ligt aan je voeten. Go. Schrijf dat mega vette concept.

Al dagen deed ik geen fluit. Go. Go vriend.

Ik tikte een eerste zin.

Zo, dat was gelukt.

De titel van het document.

Ik maakte het bold.

En ik centreerde het.

De titel moest ook nog een ander kleurtje. Leuk om daar echt even de tijd aan te spenderen. Heel belangrijk ook. Zou deze kleur eigenlijk ook tof zijn voor mijn woonkamer? Wat is eigenlijk de kleur van 2022? Dat doet Flexa altijd, toch?

De eerste zin. Wat wil ik maken? Er kwam niets. Ja, er kwam iets, maar dat was foeilelijk, ik geselde de deleteknop.

Eerst koffie. Even checken of ‘t weekend droog blijft. Dat zou lekker zijn. En wat is het weer in Thailand? De live stream op Koh Panghan werkt vandaag. Wat een heerlijk beeld. Die zee, die palmbomen, het strand. De hangmat.

Dan komt er ineens een belangrijk vraag omhoog. Een wezenlijke vraag die nu beantwoord moet worden.

Wat is het tijdsverschil tussen Tel Aviv en New York eigenlijk? Ik zag een serie waarin een vader vanuit New York belde met z’n dochter in Tel Aviv. En daar was het overdag en in New York avond. Dat kan nooit. In Tel Aviv is het 7 later. Interessant. Dit moet tot op de bodem uitgezocht worden. Wie regisseert de serie?

Een vol uur later: 8 zinnen verder. Buiten hoor ik een hond. Ik loop naar ‘t raam, is het de buurvrouw? Ho, ho. Terug naar de Macbook.

Donderdag, op de werkplek. ‘Go, go, go, gast!’ Om mij heen gebeurt veel. Er lopen mensen heen en weer met en zonder mondkapje. Nu kan ik niet zien hoe ze er echt zien. Wat jammer. Ik las de zinnen die ik had geschreven. Wat een drama. Ik google een concept wat hier op leek, ja, dit mag, dit heeft met mijn ding te maken. Ik ben aan ‘t werk, ik ben al 13 minuten aan ‘t werk.

Maar toen, vreemd, zat ik ineens op NOS.nl. Hoe kwam ik daar? Wie had die URL ingetikt? Ik niet, dat weet ik zeker. BIZAR!

En kort daarna zat ik plots op LinkedIN.

Ik zie een update van een man die een soort van gedicht plaatst, maar dan zonder rijm. Hij maakt er een soort van strofes van. Wat een aansteller. Waarom doen mensen dat? En waarom gaat het dan altijd over hun kind die weer eens geniaal uit de hoek kwam? Waarom doen mensen of kinderen de verlossers van de planeet zijn? Een brug is nog nooit gebouwd door Storm van 8, hoor. Er is geen kunsthart in mekaar gedraaid door Youssef van 9.

Niet reageren. Je moet niet teveel de man zijn die overal wat op te zeiken heeft.

Ik klikte LinkedIn met enige geweld weg en googlede ‘roze gordijnen’. Posters voor mijn slaapkamer, die moest ik ook hebben. Swatch.com. Body and Soul. Zo heet het prachtexemplaar waar ik al een tijdje een oogje op heb. 185 euro. Zou Swatch aan Black Friday doen?

En waar in Thailand was die rescue eigenlijk, van die jongens? En wat kost een ticket naar Thailand? En hoe heet die gozer ook alweer die daar zit, met die hippe bril? En wat zou er gebeuren als je de letters van Thailand door elkaar heen zet kun je er dan een andere naam van maken? En zijn er meer landennamen met ‘land’ op het einde? Ameland, leuk, ik check even de foto’s die ik maakte op Terschelling.

HO! STOP!

‘Johan Willemszoon Stevens. Zo wil je het niet!’

Ik stond over de Amstel uit te kijken en vroeg me af waarom ik Willemszoon erbij zei, want ik heb geen doopnaam.

Er moet een moment komen dat je voelt: dit wil ik niet. Dit is helemaal kut. Ik had het moment een weekje terug, uitkijkend over de Amstel.

Ik zou je graag willen zeggen en het zelf willen weten hoe je dat moment nu instant kan creëren. Het kwam vorige week, en waarom niet een week of drie eerder?
Ik weet het niet, zoals ik niet goed weet waarom het mij begin vorig jaar lukte om te stoppen met roken. Toen wel, terwijl ik daarvoor al 5x op een zondagmorgen een half pakje rode Gauloises onder de kraan had gedaan.

Het eerste wat ik deed was ferm vaststellen dat waarin ik nu zat niet wilde. Qua nikserigheid, maar ook de situatie qua hoe ik mijn leven invul.

De rest van mijn leven achter een Macbook en stukkies schrijven voor mijzelf en anderen is net te weinig. Ik moet iets op een podium doen, iets live met mensen en dat je de ballen uit je broek lacht. En als je geen ballen hebt: het vocht op de schaamlippen. Dat zou mooi zijn, als achteraf een vrouw zou zeggen ‘ik heb me echt het vocht op de schaamlippen gelachen.’

En wat ontzettend fijn dat het woord schaamlippen zo onverwacht in dit stukje voorkomt. Ook voor jou.

Als ik dat project wil realiseren gaat dat alleen lukken als ik er misschien wel 500 uur aan besteed. Het begon me weer te dagen dat dit gekut gewoon geen optie is. Geen optie.

En nogmaals, ik weet niet hoe je dat moment dichterbij kan halen. Misschien moeten we daarin accepteren dat we mensen zijn.

Ik vroeg me af hoe ik mezelf terug in dit project kon vechten. Ik dacht aan Steven Pressfield die over deze weerstand, al die demonen die ons kunnen bespringen in het creatieve proces, die metersdikke tegenzin, veel heeft geschreven.

Het boek Do The Work staat al op mijn e-reader en Marie Forleo heeft een video met hem waarin ze hem interviewt. Ik ging die shit lezen en kijken.

Ik vecht mezelf in het thema, ik vraag mezelf af hoe ik het wil, wat ik wil maken. Die vragen stellen en dan antwoord geven. Dat is al echt beginnen. Doen.

In het boek van Pressfield stond een toffe vraag. ‘What is this about?’ Wat is het thema. Van je stuk, je dansvoorstelling, je bedrijf? Ik ging antwoorden geven.

Als ik ‘ik weet het niet’ als antwoord op voel komen, dan ga ik door, want dat antwoord is geen optie.

Ik las ook over speelsheid en over dat het chaos mag zijn en aards en dierlijk. Een mens komt op de wereld door een bloederige bevalling, durf gek en groot te denken. En zet eens het woord schaamlippen in een stukje.

En wat ik altijd troostend as fuck vind is dat je dan lezend over de weerstand er achter komt dat IEDEREEN DIT HEEFT. En dat het moment in ‘t creatieve proces dat je denkt ‘waar ben ik in godsnaam mee bezig?!’ wat is dit slecht en stom
Ook de multimiljonaire Marie Forleo heeft dit, en grote schrijvers, filmers, acteurs.

En ik pakte het boek Big Magic erbij, van Elizabeth Gilbert. Gilbert schrijft ook over het creatieve proces en dat je ontspannen moet omgaan met die creativiteit. En dat het gewoon hard werken is.

En zo, wat een goedertierenheid, ben ik inmiddels stappen verder en vooral ben ik mijn dagen zoveel zinniger aan ‘t besteden. En nu worden ook de andere zaken die me bezighouden zoals corona en de liefde en dat het donker en koud is net wat minder belangrijk. Dingen waar je eigenlijk maar beperkt controle op hebt, maar die bij verveling heel belangrijk worden.

Een uurtje geleden zag ik mijn mobiel oplichten. Berichten over een eventje dat binnenkort is en ik voelde de neiging om meteen te reageren: ‘zal ik dan pizza bestellen?’

Ik pakte mijn mobiel, voelde de neiging, en liep naar de bank om ‘m daar neer te leggen.
Ik schonk een glas water in en kreeg een nieuw idee voor mijn project.

En de kleur van 2022 is Olive Spring. Toch lekker om even te weten. En jij gaat nu niet googlen hoe dat er precies uit ziet.

 

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Deel dit met jouw vrienden
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Abonneer
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Schrijf je in
voor concrete
copytips!

Geen zorgen; ik vind spam ook niet zo fijn. Jouw gegevens deel ik niet. Mag ook niet. Zo. Duidelijk.

Heb je de Pret PDF al? Met +15 heerlijke voorbeelden van grappige en eigenzinnige copy?

Schrijf je in
voor concrete
copytips!

Veel gelezen blogs:

Hier tekst.

Powered by WishList Member - Membership Software