Een week geleden, midden in de Week Tegen de Eenzaamheid, dropte ik mijn oproep: Ik ben op zoek naar vrienden in Amsterdam.

Voor iedereen die de link boven niet aanklikte, een introductie: ik ben een man uit Amsterdam, best gezellig en sociaal, grappig op donderdagen en op alle andere dagen alleen. Neeee, wacht. Dat is niet waar! Ik heb vrienden en daar spreek ik gezellig mee af. Maar ze hebben allemaal kinderen en ik heb zodoende veel vaker tijd om af te spreken dan zij.

En zo geschiedt het in deze dagen – en al jaren – dat ik op een vrijdagavond, een zaterdag, een zondag vaak, te vaak alleen ben. En ook op de dinsdag is het best vaak aanmodderen.

En ja, ja, zie mij daar op zaterdagmiddag weer dapper door het mooie natuurgebied Middenduin gaan. Of het Amsterdamse Bos. Kijk mij naar de Filmhallen gaan. Doe ik allemaal, hè? Op papier lijken mijn weekenden altijd dik prima: op vrijdagavond was ik bij een cabaretvoorstelling, op zaterdagmorgen lees ik de krant en klooi ik wat aan in huis, in de middag dus naar een stukkie natuur, ik zie ergens een recept en ga redelijk uitgebreid koken. En in de avond… eeh… dan kijk ik een serie. Of ik lees een boek. Er is vaak iets op tv dat best leuk is, wanneer begint Even tot hier weer?

Over dat boek: dat probeer ik wel eens. Ik lees zo’n drie of vier boeken per jaar, ik hou het niet bij, maar als ik in een boek zit vind ik het heerlijk. Maar op zaterdagavond een boek lezen, gewoon zo op de bank, met een muziekje aan: het lukt niet. Nauwelijks. Het voelt zo megakut. Mijn gedachten gaan constant naar alles wat ook had kunnen zijn: met vrienden in een onrustig restaurant. Praten, lachen, drinken. Of met een vrouw in bed liggen, bij haar of bij mij thuis. Dat had allemaal ook kunnen zijn, in plaats van dat ik alleen op de bank…

In mijn zoektocht naar hoe hier nu beter mee om te gaan weet ik inmiddels: accepteer je gevoelens en je gedachten en doe wat je echt belangrijk vindt. Dat is heel in het kort denk ik nog steeds een gouden formule, het klinkt niet rock-’n-roll, maar het is wel echt het beste. En ook het moeilijkste.

Het zou dus kunnen betekenen dat ik echt aanvaard dat ik me ontstellend kut voel (‘ je hoeft het niet leuk te vinden, maar geef het ruimte, je aanvaardt het’) met dat boek op de bank, dat ik echt die zinnen ga lezen, bladzijden omsla, want lezen vind ik op zich echt tof, een mega-FOMO jaagt door mijn hart, gedachten aan mensen ergens in de stad die in een deuk liggen terwijl ze net heerlijke sushi op hebben flitsen door mij heen, vooral ook gedachten aan iemand die met mij op de bank zit die mij lief en geil aankijkt, een leuk, slim en grappig iemand en al die gedachten sta ik toe, terwijl ik dapper dat boek lees, ‘hallo gedachte’, ‘hé, weer een gedachte’, ‘hé nu voel ik eigenlijk een soort pijn rond mijn hart van puur, rauw gemis aan gezelligheid, het is maar een gevoel!!!’ maar het lukt me niet. Ik vind in mijn eentje op de zaterdagavond op de bank zitten met een boek megastom. Had ik al gezegd. Eindeloos kak en zo honderden kilometers ver weg van wat ik wil.

Soms ga ik uit – ik bedoel dat ik alleen de stad in ga. Daar ga ik in een volgende aflevering over schrijven, ik kan er wel drie boeken over schrijven, Johan Stevens gaat de stad in, alleen. Met een chagrijnige cocktail van geilheid, eenzaamheid, angst, onzekerheid en verwachting kom ik een tent in met harde muziek en mensen die zeker vijftien jaar jonger zijn, ach, zoals ik zei: ik ga over die avonturen schrijven, over het uitblijven van avonturen zeg maar.

En nu is het oktober 2022 en ik ga in elk geval op zoek naar het gedeelte vriendschap.

Connectie, mensen in Amsterdam die lekker dichtbij wonen. Ik geloof namelijk zo dat er zat leuke leuke, creatieve mensen zijn die zich herkennen in mijn specifieke verhaal.

Goed. Wat kon ik verwachten nu ik de oproep de wereld in geslingerd heb?

Er reageerde iemand die op de Veluwe woont, een enthousiast persoon, met een gezin. Terwijl ik had aangegeven dat ik mensen zoek uit Amsterdam en echt wel single, net als ik zo vaak een moment hebbend van ‘joh, waarom ga ik weer alleen door de dag.’ Ik wist niet zo goed hoe ik daarop moest reageren, want diegene was wel heel enthousiast ‘wat een leuke oproep, lijkt me heel gezellig je eens te ontmoeten’, wat je eigenlijk alleen maar kan honoreren, tegelijkertijd ging het enthousiasme wel keihard voorbij aan wat ik had geschreven over wat voor personen bij mij passen.

Ook reageerde een vrouw wiens naam ik meteen herkende als een fling van dik twintig jaar geleden. Paar keer ontmoet, en zij mailde: ‘Johan, hallo! We hebben heel lang geleden in het café gezeten samen. Ik kom graag eens met iemand eten!’ Ik reageerde meteen met de feitelijk ook juiste herinnering ‘Je bedoelt dat we op elkaar hebben gelegen! Goede herinneringen aan.’ Daarna niks meer gehoord.

Ook reageerde een creatieve kunstdocente uit Rotterdam, die zich bekeerd heeft tot de islam. Even mee heen en weer gemaild, ik reageerde vrij direct op het feit dat deze vrije vrouw zich had bekeerd tot een religie met een hele bak regels over hoe wel of niet te leven, zij reageerde daar ook weer open op, maar dat bleek al snel een lastige match.

Eén persoon heb ik rechtstreeks laten weten dat ik haar enthousiaste voorstel om af te spreken helaas ga afslaan. Dat voelde lullig en ongemakkelijk. Er is een stem in mij die zegt: Yo, gast, je wil toch vrienden. Open dan je hart voor alles en iedereen. Ik heb dit ook in de zoektocht naar liefde: als ik weer eens een week op een datingapp zit en iedereen superduf vind. ‘Ja, maar gast, misschien moet je gewoon met een beetje lelijk iemand, je wil toch liefde?’ Maar… één van de eerste punten die ik in mijn oproep duidelijk maak is dat ik zo gek ben op kunst en cultuur en film en muziek. Dat is toch een focking fijn onderwerp om over te hebben en van te genieten? Mijn duidelijkheid werd beantwoord: ‘Over kunst en cultuur praten vind ik niet leuk.’ Eeh… lang verhaal kort: ik heb laten weten dat ik dat dan toch niet zo aantrekkelijk vind. Reageerde deze vrouw dan weer helemaal ontspannen op, wat prettig was.

Waar ik hoe dan ook enthousiast van werd, wat voelt al een nieuwe lente, mogelijkheden, kansen, is dat er toch echt wel een goede handvol mensen reageerde.

De allereerste reactie zorgde ervoor dat ik afgelopen vrijdagmiddag om half vijf in café Wildschut in Amsterdam zat waar ik de eerste nieuwe persoon zou ontmoeten. Hoe werkt zoiets, vroeg ik me af vlak voor mijn gast binnenkomt. Een klik kun je niet forceren, de mate van wederzijdse interesse ook niet. Normaal gesproken ontmoet je mensen op het werk, bij de Poolse zangvereniging, bij karate of het vliegtuigspotten. Of naakt Thais koken. Als voorbeeld, hè? En dan spreek je een handvol mensen en dan blijkt daar iemand tussen te zitten waarmee je heel grappig klikt. Zoiets ontstaat, dat gaat vanzelf.

Werkt het ook op deze manier?

Hoe was het?! Ja, heel gezellig. We hebben uitgebreid gekletst. Onder andere over Michael Jackson, toch een van mijn favoriete onderwerpen. Over familie. En we gaan zeker nog eens afspreken. Ik word hier wel blij van, dat er zo op deze manier iemand op mijn pad komt. Mijn gast reageerde heel betrokken, met een bezorgde frons, toen ik vertelde over mijn hartinfarct afgelopen augustus. Dat is natuurlijk serieus punten scoren, want als ik ergens hard op ga is het betrokkenheid. Is dat per kilo te koop ergens, bedenk ik me nu?

Ik moet je wel zeggen dat ik het moeilijk vind om verder iets te zeggen over de afspraak. Er werd druk gepraat over van alles en nog wat, maar dit moet niet zo vol in de schijnwerpers: het proces van vrienden maken moet z’n beloop hebben. Daarbij vind ik het bijvoorbeeld niet sjiek om – hoe anoniem ook – te vertellen hier wat ik wel of niet aansprekend vond aan iemand, vraag is ook of het interessant is.

Je gaat met name verhalen lezen over de zoektocht in het eenzame, sowieso over ongemakkelijke avonden uit, fijn man, in mijn eentje in ’t café en zie dan maar eens een gesprekje aan te knopen. En over ongemakkelijke avonden alleen thuis. Ja, leuk, daar ga ik over schrijven. Nu al zin in. Jij gaat, lezer, gaat enorm genieten van mijn ongemakkelijke dagen en weken.

Ik kijk uit naar jouw reactie, vooral ook als je nu nog steeds vrienden wil worden. Stuur me een mail als je wil.

(Lees echt even de oproep voor een optimale vreugde.)

Helemaal niks missen van deze reis? 

Volg me op Instagram

Of

Op Facebook (er komt vast een soort maillijst, rechtstreeks in je mail die verslagen, woop!)

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Deel dit met jouw vrienden
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Abonneer
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Inspiratie voor een
net leukerder leven.

Geen zorgen; ik vind spam ook niet zo fijn. Jouw gegevens deel ik niet. Mag ook niet. Zo. Duidelijk.

Stukjes van Stevens

Je bent lekker bezig. Je wil er wat van maken. Onrust in je kont. En dan… valt het tegen. Zit iemand je in de weg. Zit je jezelf in de weg. Heb je gewoon pech. 

Daarover gaan mijn stukjes. Over jezelf in de weg zitten en irritante mensen. Want ik wil er wat van maken. Ondanks dat het ingewikkeld is. En stom. En raar. En heel grappig. Het leven dus. 

Oh, en ik ben niet je goeroe. Nee, joh! Dan weet je dat. Vind je dat de opluchting van de dag? Meld je dan aan voor de Stukjes van Stevens.

Inspiratie voor een
net leukerder leven.

Veel gelezen blogs:

Hier tekst.

Powered by WishList Member - Membership Software