Johan, wat heerlijk. Een interview met jezelf. Je hebt geen vrienden?
Gaan we zo beginnen? Jij bent mij, dus doe lief. Lief zijn voor jezelf is belangrijk.
Sorry. Het was grappig bedoeld.
Kan gebeuren. Je bedoelt het vaak grappig, toch? Zand erover. Wat is je vraag?
Wie ben jij, wat doe je?
Ik ben schrijver.
Waar over schrijf je?
Over ons gepruts. Over jouw gepruts, mijn gepruts. Ik vind de gedachte van The School of Life heel fijn: we zijn, diep in ons hart, allemaal idioten en we mogen dat met mildheid, helderheid en kalmte accepteren. Ik heb heel veel lol in dit leven, regelmatig, maar er gaat hysterisch veel mis, ik heb net een niet al te succesvolle periode achter de rug, ik ben single sinds de vrede van Versailes, het is allemaal best wel anders gelopen. Een grote bron van inspiratie dus.
Waar kan ik je verhalen volgen?
Uitstekende vraag: Substack is the place to be
Waar komt je drive vandaan?
Misschien dat je dit herkent: je worstelt ergens mee en je vindt het heel stom. Je schaamt je voor je worsteling. Dit had ik toch moeten kunnen? Dit moet ik toch niet zo lastig vinden? Andere mensen glijden hier als vanzelf door heen!
Je hebt bijvoorbeeld net een relatie, maar je merkt dat je die persoon toch niet zo leuk vindt. Maar je wil het niet weten, want dapper zeg je tegen jezelf: nee, ik moet het een kans geven. Of je zit op je werk enorm te hanessen met een project en je maakt fouten en je glimlacht naar je collega dat alles goed gaat. Of je zit bij het kerstdiner en voelt je diep eenzaam. Dit hebben we allemaal, eenzame, verwarrende mensendingen. En schaamte regeert dus iedereen houdt zijn bek. Ik zet het spotje erop. Ik wil ten eerste gewoon grappige, pijnlijke verhalen vertellen, maar ik hoop ook dat het een beetje troost.
Ik zet een leuk spotje op ons gemeenschappelijke gekloot. You are not alone.
Waar schreef je voor?
Voor Het Volkskrant Magazine, Het Parool, JAN Magazine en januari 2026 sta ik in NRC. Het gaat altijd wel over het gepruts van mens-zijn, misschien vooral het eenzame gepruts. En toen ik nog schreef over copywriting schreef ik heel veel voor Frankwatching.
Ben je ook tekstschrijver voor bedrijven?
Tricky question. Kijk, ik wil ten diepste raken en vermaken en prikkelen. Hoe doen wij de dingen en waarom? Ik heb zeven jaar lang als tekstschrijver mijn brood proberen te verdienen, ik heb heus klanten gehad, maar er bleef altijd iets hangen: bedrijven en zzp’ers willen liever gewoon keurige teksten. Het mag hoedanook niet te gek. En dan is het lastig je verhaal vertellen.
Dus: mocht je zielsgraag teksten willen met flair en humor, niet om het grappig doen maar omdat jij / jullie zo zijn: mail me meteen. De match tussen mij en bedrijfsleven is lastig, maar wellicht ben jij de uitzondering.
Wat doe je nog meer?
De column of essay is mijn favoriete vorm. Heb je mijn werk gelezen en wil je een stuk, nice! Mail me hier.
Wat is je favoriete TV programma?
Wow, onverwachte vraag! Dat is het Klokhuis. Wat zij doen is een grote inspiratie: verhalen vertellen die altijd iets willen zeggen, maar nooit belerend. Gewoon laten zien hoe mensen zijn: egoïstisch, in de war, eenzaam, inconsequent.
Sinds een half jaar schrijf ik over De Optimist. Geïnspireerd op mijn lange staat van dienst als single, de vele, rare dates, maar ook de stille weekenden, de afwijzingen, vertel ik over dit fictieve persoon. Ik ben hier zo gelukkig mee. Fictie geeft heel veel vrijheid, ik kan het allemaal nog pijnlijker maken.
Waar ben je mee gestopt onlangs?
Ik heb gemerkt dat ik echt geen zelfhulp stukken moet schrijven. Ik ben gek op duizenden tips over beter leven, ik snuif ze op ware het hard drugs, maar ik moet het zelf niet schrijven. Ik schrijf essays waar je heus wat van kan oppikken, maar ik zeg liever ‘ik vind dit zo graftakke moeilijk’ zodat mensen even opgelucht kunnen ademhalen, dan dat ik roep ‘dit zijn drie tips om beter om te gaan met…’ en dan komt er een cliché matig lijstje.
Zoals de beste films vooral een goed verhaal vertellen en heus stiekem jou iets leren over hoe het is om mens te zijn, zo wil ik in mijn stukken vooral zijn. Ik schrijf voor fijnzinnige, slimme mensen die ironische spreken (B1 niveau) en die heel goed zelf conclusies kunnen trekken.
En is het echt gebeurd, ben jij de Optimist.
Vind ik een irritante vraag. Ik heet Johan Stevens, niet de Optimist. Nee, hoor, ik snap de vraag heus, ik las Eus en dacht ook vaak: hoe echt is dit. Maar tegelijkertijd is mijn vraag aan jou: is dat belangrijk? Wordt het beter als het echt gebeurd is?
Kun je de moonwalk?
Ja, zeker. Best goed. Redelijk goed. Voor iemand van mijn leeftijd dan.
Wat is een favoriete quote van je?
‘Niets is makkelijk in dit leven, behalve plassen onder de douche.’ – Netflix, Russian Doll.
Dit is het motto van mijn werk. We denken vaak dat alles makkelijk moet zijn, dat alles vooral ook leuk moet zijn. Maar dingen zijn gewoon moeilijk en we hebben maar weinig controle op hoe de dingen zich ontvouwen.
Wat moeten mensen doen als ze je willen blijven lezen?
Ja, ze kunnen me op Substack volgen! Zo nu en dan een gratis post. En voor 60 euro per jaar lees je alles. Zo heb jij een heerlijke tijd en ik kan bestaan als schrijver.