Johan, wat heerlijk. Een interview met jezelf. Je hebt geen vrienden?
Gaan we zo beginnen? Jij bent mij, dus doe lief. Lief zijn voor jezelf is belangrijk.
Sorry. Het was grappig bedoeld.
Kan gebeuren. Je bedoelt het vaak grappig, toch? Zand erover. Wat is je vraag?
Wie ben jij, wat doe je?
Ik ben schrijver. En mag ik meteen even enorm reclame maken? Mag dat? Als een jonge hond bedoel ik.
Nou, vooruit. Ga jij maar even reclame maken. Als een jonge hond.
Ok. Kijk, mensen kunnen dus mijn werk lezen. Bijvoorbeeld over De Optimist. De man die met tomeloze energie en gevaar voor eigen leven op zoek is naar de Grote Allesverzengende Liefde.
Waar over schrijf je?
Nou, ja, dat lees je daar dus allemaal, maar ik ben gefascineerd door het feit dat we aan de buitenkant vaak zo opgeruimd lijken, maar intern onze wanhoop hebben, ons verdriet, twijfel die ons splijt en eenzaamheid. Een goede film, een echt goede film laat altijd zien hoe een mens worstel, in de war over zichzelf, wat hij wil, in de war over wat de wereld wil. Die echte, hartverscheurende dilemma’s vind ik mooi en belangrijk. Want, het lijkt zoooo vaak dat we de enige zijn. De rest snap het wel, dat gevoel. En dat is dus niet zo.
Waar schreef je voor?
Voor Het Volkskrant Magazine, Het Parool, JAN Magazine en januari 2026 stond ik in NRC. Ik schreef voor die titels over eenzaamheid, vrienden maken en over mijn periode van werkloosheid.
Hoe help je organisatie met hun verhaal?
Voor organisaties die serieus zijn met lichtheid en die heel graag een menselijke toon willen ben ik er om hen te helpen. Vooral als bedrijven een op zich serieus onderwerp hebben en dat graag veel beter willen vertellen met empathie en met humor, humor die past.
Wat doe je nog meer?
De column of essay is mijn favoriete vorm. Heb je mijn werk gelezen en wil je een mooi stuk voor jouw titel. Mail me hier.
Wat is je favoriete TV programma?
Wow, onverwachte vraag! Dat is het Klokhuis. Wat zij doen is een grote inspiratie: verhalen vertellen die altijd iets willen zeggen, maar nooit belerend. Gewoon laten zien hoe mensen zijn: egoïstisch, in de war, eenzaam, inconsequent.
Sinds een half jaar schrijf ik over De Optimist. Geïnspireerd op mijn lange staat van dienst als single, de vele, rare dates, maar ook de stille weekenden, de afwijzingen, vertel ik over dit fictieve persoon. Ik ben hier zo gelukkig mee. Fictie geeft heel veel vrijheid, ik kan het allemaal nog pijnlijker maken.
Waar ben je mee gestopt onlangs?
Ik heb gemerkt dat ik echt geen zelfhulp stukken moet schrijven. Ik ben gek op duizenden tips over beter leven, ik snuif ze op ware het hard drugs, maar ik moet het zelf niet schrijven. Ik schrijf essays waar je heus wat van kan oppikken, maar ik zeg liever ‘ik vind dit zo graftakke moeilijk’ zodat mensen even opgelucht kunnen ademhalen, dan dat ik roep ‘dit zijn drie tips om beter om te gaan met…’ en dan komt er een cliché matig lijstje.
Zoals de beste films vooral een goed verhaal vertellen en heus stiekem jou iets leren over hoe het is om mens te zijn, zo wil ik in mijn stukken vooral zijn. Ik schrijf voor fijnzinnige, slimme mensen die ironische spreken (B1 niveau) en die heel goed zelf conclusies kunnen trekken.
En is het echt gebeurd, ben jij de Optimist.
Vind ik een irritante vraag. Ik heet Johan Stevens, niet de Optimist. Nee, hoor, ik snap de vraag heus, ik las Eus en dacht ook vaak: hoe echt is dit. Maar tegelijkertijd is mijn vraag aan jou: is dat belangrijk? Wordt het beter als het echt gebeurd is?
Kun je de moonwalk?
Ja, zeker. Best goed. Redelijk goed. Voor iemand van mijn leeftijd dan.
Wat is een favoriete quote van je?
‘Niets is makkelijk in dit leven, behalve plassen onder de douche.’ – Netflix, Russian Doll.
Dit is het motto van mijn werk. We denken vaak dat alles makkelijk moet zijn, dat alles vooral ook leuk moet zijn. Maar dingen zijn gewoon moeilijk en we hebben maar weinig controle op hoe de dingen zich ontvouwen.
Wat moeten mensen doen als ze je willen blijven lezen?