Hallo, ik ga er even vanuit dat je gelezen hebt over het idee, het voornemen: Op 14 oktober vlieg ik naar Lissabon. Dat is op dit moment net minder dan vier maanden.
Lees hier alles, goed verhaal, al zeg ik het zelf.
En nu…
Ja, ik ga emigreren naar Lissabon. Om de doodeenvoudige reden dat ik daar gelukkiger was. Maar: vergeet Lissabon even.
Het gaat over iets anders, mijn werk, mijn leven gaat over iets anders.
Denk jij wel eens: god, wat ben ik toch aan het prutsen? En nog belangrijker: ken je het gevoel van opluchting als iemand iets vertelt dat totaal mislukte? Omdat je ineens voelt: oh, joh, wat fijn dat je dit vertelt ik dacht dat ik de enige was!
Ken je dat? Lees dan verder. Dat is denk ik waar mijn werk, mijn verhalen over gaan.
In 2013 schreef ik Hoe maak je echte vrienden in Amsterdam voor het Parool. Niet omdat ik wilde zeiken over mijn leven. Ik schreef het omdat ik tijdens een wandeling door het Rembrandtpark in Amsterdam ineens wist: dit probleem kan onmogelijk alleen van mij zijn. Dit gaat over heel veel mensen.
Na het lezen reageerden velen haast bevrijd: oh, wat herkenbaar. Ik zeg je eerlijk: daar werd ik diep gelukkig van.
Sindsdien schrijf ik over dingen waar mensen zich vaak een beetje alleen in voelen. Vriendschap. Liefde. Ambitie. Toch-helemaal-niet-zo-vreemde-dromen. Stille cafés, verdrietige borrels. Een partner waar je je diep aan stoort, terwijl je toch zo’n kalm persoon bent. Dat geweldige idee waar niemand enthousiast over was. De date waar je drie dagen zenuwachtig op hoopte en dat het dan helemaal caque blijkt te zijn.
Een klein spotje op het geklooi maakt dat ik me lichter voel en ik heb het vermoeden dat dit voor anderen ook geldt. Je gaat verder met het gevoel: ik ben toch niet alleen, let us go. We gaan door met dromen, al is de droom alleen maar: een beetje lief zijn voor jezelf en wat mensen om je heen. En natuurlijk het afval scheiden, maar dat is ten diepste ieders droom.
Dus ik ga mijn Substack laten groeien als een malle. En ik ga stukken voor kranten blijven schrijven.
Hoe jij dit kan steunen.
Ik wil de meeste verhalen gratis houden. Daarom zoek ik een groep mensen die dit graag en met liefde steunt en mogelijk maakt.
Voor acht euro per maand krijg je ongeveer drie nieuwe verhalen per maand. Waarschijnlijk meer. Drie durf ik met droge ogen te beloven. Goed idee? Yes, doe ik!
🥳 Voor 75 euro ben je jaarlid. Ik ben erbij.
En voor 240 euro per jaar kun je founding member worden. Sterke Schouders voor Stukjes van Stevens.
Als founding member krijg je natuurlijk alle verhalen en meer:
Een Waanzinnig Goed Gesprek Met Johan Stevens.
Een uur praten over je plannen, je twijfels, je werk, je liefdesleven, die ene collega die je het liefst voor de lunch nog met je blote handen zou willen vermoorden, muziek, vriendschap, verlangen of iets totaal anders.
Ik heb jarenlang gewerkt als acteur in trainingen. Ik heb duizenden gesprekken gevoerd met allerlei mensen. Ik was jarenlang cabaretier, dat ben ik niet meer, dus grappig wordt het niet, maar we kunnen natuurlijk hopen op een wonder. Dat gesprek aangaan vind ik nog steeds één van de leukste dingen die er zijn.
Dus dat bied ik aan.
Hier zie je de link en doe wat goed voelt.
Voor de founding members. Ik mail je deze week nog om even hallo te zeggen.
For much of what pains us, there are no fixes, only consolations: dark humor, long hot baths, pessimist friends and music.
(vrij naar The School Of Life)
Grote dank.
Johan