Dit is de eerste aflevering van de feuilleton De Beste Baas Van De Hele Wereld. Een verhaal over de 38-jarige Paloma die als leidinggevende grootste ambities heeft. En een dode medewerker.
In de ochtend dat Paloma haar eerste dag had bij de Kersentaartenkoning keek ze zoals elke dag in de spiegel. Ze keek, ze zweeg, ze zuchte en zei: ‘Ben ik wel bijzonder genoeg?’ Ze keek naar zichzelf. Het was een vraag die haar al jaren bezighield. Ze was 38 jaar. Geen kinderen. Geen man. Ze dacht na over hoe lang ze niet al met iemand geslapen had.
Paloma wilde voor alles bijzonder zijn. En dat de mensen het zouden zien. Ze wilde een ruimte in komen en dat de mensen omkeken. Ze wilde iets betekenen, iemand zijn en daarom was deze kans, als bedrijfsleider, manager, baas van de Kersentaartenkoning een prachtige kans. Een eerste stap naar iets groots: medewerkers die ze mocht inspireren. ‘Ik ga ze tot moes inspireren.’ had ze gezegd, een beetje dronken, in het café.
Zomaar kwam het op haar pad, ze was er gek op als dingen op haar pad kwamen, dat was helemaal niet zovaak, niet zovaak als bij anderen. ‘Dit is iets voor jou. Mijn goede vriendin Muriël zoekt voor haar bedrijf een mensgerichte en bevlogen leidinggevende. Een echt mensenmens. Jij bént bevlogen. En een mensenmens.’
Bij dat mensenmens had Pamola haar twijfels, maar bevlogen was ze. En toen was het snel gegaan. En nu was ze de baas en zou ze de Beste Baas van De Hele Frckng Wereld worden. Want dan zouden de mensen haar zien zoals ze echt was. Een geweldige vrouw. Een bijzodere vrouw.
‘Moet ik iets van taart meenemen die eerste dag? Geintje.’ dat had ze geappt aan Muriël. Muriël had gereageerd met een hard lachende emoticon, het was Paloma’s favoriete emoticon.
‘Lieve mensen. Welkom op de woensdagmorgen. Naast mij staat jullie nieuwe leidinggevende. Mag ik… een heel luid applaus voor… Paloma!!!’ Muriël begon met d’r handen boven haar hoofd te klappen en alle medewerkers klapten hard mee. Paloma glimlachte. Ze bloosde. Vlak daarvoor had ze iedereen een hand gegeven. Jonge mensen, vlotte mensen. Knappe mensen. Jaartje of 30 hooguit. En er was een oudere medewerker. Marcel, die was bijna zestig. Maar dat gaf niets, leeftijd is maar een getal. Vincent was de jongste medewerker, 23. Hij had haar diep in de ogen gekeken. ‘We gaan hier iets moois van maken. En de vrijdagmiddag borrels worden nog beter, dat zie ik meteen.’ Vincent had een knipoog gegeven. Hoewel Pamola een mensenmens was, had ze professioneel gereageerd. Was Vincent aan het flirten? ‘Maar het werk komt eerst!’ had ze gezegd. Daarna was ze snel omgedraaid want ze kreeg het plots warm.
Paloma pakte uit haar kontzak een briefje. Ze had gisteren, zondag, de tijd genomen om iets moois te bedenken. Iets inspirerends.
Ze haalde even diep adem. Ze keek de ruimte in. De medewerkers, haar medewerkers keken naar Paloma. Behalve Marcel, die had zijn leesbril op gedaan en keek op zijn mobiel. Muriël kuchte en Marcel deed mompelend zijn mobiel in zijn broekzak.
‘Toen Muriël mij enige tijd geleden vroeg of ik de dagelijkse leiding van de Kersentaartenkoning op mij wilde nemen twijfelde ik geen seconde. Not a second.” Paloma hoorde haar eigen stem. Die klink kracht en helder, dat was fijn. ‘Natuurlijk ben ik net als jullie een zoetekauw, dat is al een goede reden, maar in deze verdeelde wereld geloof ik in de verbindende kracht van Kersentaarten. Zet de grootste vijanden tegenover elkaar, breng een kersentaart in de ruimte en de energie verandert. Natuurlijk heb je dat ook met appelkruimeltaart en met boterkoek, maar zeker en vooral met kersentaart. Met name met kersentaart.’
‘Welke ervaring heb je met leidinggeven?’ Het was Marcel die de vraag had gesteld.
‘Heel goede vraag. Eigenlijk de perfecte vraag.’ zei Paloma. ‘Ik begin hier in elk geval met een frisse blik. En ik ben blij met de vraag, want vragen stellen blijft belangrijk.’ Het was even stil. ‘En ik heb bij een schoenenwinkel gewerkt.’
Paloma was blij met de glimlach op haar gezicht. Het kostte haar weinig moeite. Dit kon zij als geen ander. Glimlachen als er weinig te glimlachen viel.
‘Ga je haar gewoon even een kans geven, gast.’ Het was Fatija of Fatima, Paloma wist haar naam niet meer, die haar hoofd had omgedraaid naar Marcel. ‘Ze zit midden in haar speech!’
Marcel stak zijn duim op en veegde iets van zijn broek.
Paloma schraapte haar keel. ‘Wat mij betreft wordt de Kersentaartenkoning de grootste. Niet van deze stad. Niet van het land. Van de hele wereld. Fock it. Ja!! We gaan het verdulleme gewoon fixen, met het mooiste team van de wereld! En we werken volgens het drie O gedachte. Openheid, overgave en ontmoeting.’
‘Overgave?’ vroeg Vincent terwijl hij een wenkbrauw omhoog deed. Paloma glimlachte. Ze ging zich niet van de wijs laten brengen door deze man.
Fatija of Fatima klapte enthousiast. Vincent stak beide duimen op. ‘Welkom, welkom Paloma!’ zei Muriël. ‘Ik heb hier zo’n goed gevoel over! Woei!’
Geschreven door Johan Stevens. Johan is schrijver, essayist en helpt als acteur leidinggevenden en managers met het voeren van lastige gesprekken. Klik hier als je begeleiding wilt.

No comment yet, add your voice below!