Dit is deel twee van het verhaal waarin De Optimist naar een Speeddate gaat! Heb je dat niet gelezen? Doe dat eerst anders snap je er niets van: hier vind je deel 1.
En nu deel twee. De Optimist is dus thuis, wachtend op die verdomde mail. Waarin staat hoe mooi en prachtig de liefde zich zal openbaren aan hem. Zelfs als toeschouwer vind ik het een beetje spannend. Want, ik ben eerlijk, ik hoop het zo voor hem. Zo enorm. ik ben de laatste tijd echt een beetje gaan houden van de lieve, onrustige, niet te stoppen Optimist.
GOED! NAAR HET VERHAAL, deel twee.
Eindelijk, na anderhalf uur kwam de mail binnen. Die mail die zou vertellen dat de liefde op de stoep stond. Zou zomaar kunnen dat er in die stille nacht trompetgeschal zou klinken. En dat de bel dan meteen ging, Pascalle die gretig het nummer van de Optimist gezocht en gevonden had. Daar stond ze. Glimlachend. Met een flesje wijn. En natuurlijk was De Optimist benieuwd hoeveel matches hij nog meer had, want voor de zekerheid had hij ook stomme mensen een JA gegeven. Zo konden ook zijn vrienden niet zeuren dat hij te kritisch zou zijn. Want je wil niet dat vrienden zeuren.
De titel: ‘Jou date resultaten.’ Zonder w, maar dat was nu van generlei belang. Je kunt je om half twee ’s nachts niet druk gaan maken over een w meer of minder als de liefde op het punt van beginnen staat.
En hij las… Hij las dat hij ‘helaas geen matches had.’ Hij las dat hij de volgende keer voor ‘50% korting mee mocht doen’. Hij las dat de organisatie ‘heel enthousiast’ was over ‘de uitstekende sfeer.’ Dat las hij allemaal en hij las het nog eens en nog eens. Was de verkeerde mail verstuurd? Zou hij morgen een mail krijgen: ‘Sorry, verkeerde mail!’? Want dat Pascalle geen match was, was verschrikkelijk, en dat was sowieso niet waar, maar de organisatie zou ook laten weten hoeveel vrouwen er überhaupt hem een like had gegeven. En dat waren er minstens vier of vijf, omdat, ja, om de simpele reden dat De Optimist the catch of the town is. Je moet het niet te vaak zeggen, dat wist de Optimist heus wel, maar een keer of twee per dag toch sowieso wel. ‘Ik ben de Catch of the town.’ ‘Captura da cidade!’
De Optimist fluisterde in de stille nacht: ‘What the fuck? Geen matches?’ Hoe kon dit? Wat was dit? Hij had toch echt een fijn gesprek gehad met… Ook niet met Pascalle? Geen match met haar?
De Optimist gooide z’n mobiel op de bank en liep naar het balkon en ging zitten. Hij schudde zijn hoofd, hij zat daar wel een kwartier z’n hoofd te schudden. Hij dacht: hoe moet dat nou met kerst? Dat zou nog dik vijf maanden duren, maar de tijd gaat snel. Godsakke, tering, takke zooi. Hij pakte nog een biertje, z’n hoofd tolde en hij dacht bange dingen over de herfst en de regen en de kou en dat hij dan ook alleen zou zijn. De man nam nog een biertje en daarna nog eentje en ging toen slapen.
De ochtend na de speeddate werd de Optimist wakker met een kater en op z’n mobiel zag hij een vriendschapsverzoek op Facebook. Van Pascalle. Hoezo dit? Dit had hij niet aan zien komen en hij wist niet wat hij moest vinden. Die mooie Pascalle… die fijne… Hoezo wel een Facebook vrienden verzoek? De Optimist wilde eerste op ‘negeren’ klikken, maar hield zich in. Tijdens het eten van een boterham dacht hij boze dingen. Dingen als: het is neuken en geneukt worden of helemaal niets. Niet nog een vriendschap! Donder op zeg.
Een uur later tikte hij:
‘Je wil niet daten en wel Facebookvrienden zijn?’ Nog geen vijf minuten later kwam een reactie.
‘Ja, vrienden, gewoon vrienden, dat zou ik gezellig vinden. Oké?’
Hij schreef ‘Prima.’
De vrouw, Pascalle, stuurde die avond nog een berichtje, dat had hij niet verwacht. ‘We kunnen eens picknicken.’ De Optimist keek naar het berichtje en stuurde pas de dag erna iets terug: ‘Ja, of gewoon een drankje.’
Ze schreef meteen terug ‘Laten we afspreken, na mijn vakantie met mijn dochters, gezellig met jouw picknicken samen op een kleedje.’ Een w te veel, maar ook nu, niet het moment w’s te gaan tellen.
Hij appte: ‘Toch flirten?’ Haar reactie: ‘Ach, ja, waarom niet, hahaha’
De Optimist zijn hart klopte in zijn keel. Hij consulteerde vrienden en de meesten zeiden: ‘Je kunt even laten gebeuren.’ De Optimist twijfelde weer een uur, hij pakte z’n mobiel keek naar haar bericht, legde de mobiel weer weg. Pakte het weer. Moest hij nu spontaan zijn. De Spontane?
Zou de vrouw toch… Ze had zich vergist, dat kon natuurlijk. Dat ze eerst dacht dat de Optimist geen goede catch was, maar nu toch.
‘Dit is goede muziek om langzaam op te dansen,’ schreef hij met een knipoog.
‘Jaaaaa, lekker langzaam dansen.’
Die dagen waren de gelukkigste van het jaar tot dusver. De Optimist straalde van oor tot oor. Hij appte een vriendin dat hij kerst niet zou langskomen, wat natuurlijk een grapje was. Hij moest, zo wist hij niet vooruitlopen op de dingen, het leven liep gek, maar nu had hij z’n match gevonden. Toch.
Op een middag appte ze dat ze op het strand lag. Hij appte: ‘Stuur eens een foto.’ Hij kreeg een foto van haar in een groene bikini. Hij stuurde een foto van zijn benen, zittend in het park. De opwinding hield De Optimist wakker.
Na haar vakantie zouden ze elkaar zien op een vrijdagavond. Ze appte: ‘Zullen we in een café afspreken of bij jou?’ Hij schreef: ‘Doe maar bij mij thuis, gezellig.’ Waarom een omweg nemen?
Die avond was ze precies op tijd. De Optimist had zijn hele huis opgeruimd, zoals hij het in maanden niet had gedaan. Vlak voor haar komst was hij onder de douche geweest. Zijn lijf gloeide, eindelijk zou er weer gesekst worden. Daar stond ze voor de deur. Toen ze voor de deur stond keek hij haar in de ogen en zij… keek hem aan en keek snel weg. Rustig blijven. Dit wil niets zeggen. Ze gaven elkaar een knuffel. Voelde die nu wat afstandelijk, of godbetere het, vriendschappelijk? Ze kwam verder, vroeg of de schoenen uit mochten, ze schopte haar blauwe sandalen uit. Hij schonk een witte wijn voor haar in. Ze keek in zijn boekenkast. Hij keek naar haar en zag hoe knap ze was. ‘Je hebt mooie voeten en mooie enkels.’ zei de Optimist. ‘Prachtig!’ Hij ging gewoon verder op de flirttour zoals dat de laatste weken zo prima was gegaan.
Ze glimlachte, maar ontving de complimenten niet echt.
Ze gingen op de bank zitten. ‘Proost.’ De Optimist keek haar diep in de ogen aan, hij wilde haar blik vangen, een blik die zou zeggen: jij en ik. Nu hier. En dit gaat geil en samen worden.
Ze glimlachte en keek weg. Was ze zenuwachtig? Pascalle pakte het bakje borrelnootjes wat hij had klaar gezet, naast de blokjes kaas. Ze nam een handje borrelnootjes en toen nog een handje. Ze nam een slok wijn en daarna pakte ze nog meer borrelnootjes. Ze had trek, stevige trek. Ze kletsten wat over een concert van Justin Timberlake, ze had ook erg zin in de kaas. ‘Heb je mosterd?’ De Optimist ging op een drafje naar de keuken, mosterd, mosterd is het detail wat zo’n avond echt mooi maakt.
Hij begon te kletsen, over hoe hij de muren had geschilderd, over een boek dat hij tof vond, hij wist niet waarover. Hij ratelde, begon een lezing over Michael Jackson, waar was hij in godsnaam mee bezig. En toen, na een slokje, onderbrak ze hem en zei:
‘ik wil even iets zeggen.’
Ze wilde iets zeggen. Waarschijnlijk of hij nog meer borrelnoten had, of wijn. Het hart van De Optimist klopte in z’n keel. Of dat ze ontslagen was, of dat haar kind ziek was, dus dat ze wel snel na de zalige seks weg moest.
‘Hoe zeg ik dit nu goed?’
Misschien had ze een volkstuintje waar ze jaren op gewacht en nu eindelijk… was daar het volkstuintje. Maar waarom zo zwaarmoedig daarover?
‘We gingen toch niet te ver, hè?’ Pascalle nam nog een handje borrelnoten. Ze keek hem onzeker aan, terwijl haar kiezen de borrelnoten verbrijzelde.
Een frons. Hij kon alleen maar enorm fronsen. ‘Wat bedoel je?’ zei hij, terwijl hij precies wist wat ze bedoelde. Hij hoopte dat hij het niet goed begrepen had, tegen beter weten in. ‘Ik bedoel, met die appjes, ik had het er met een vriendin over, maar dat ging toch niet te ver? Ik bedoel dat was gewoon voor de leuk, niet echt ofzo. Toch?’
De Optimist schudde met z’n hoofd en trilde nu. De Optimist wist niet wat hij hoorde. Dit kon niet waar zijn toch? ‘Niet echt ofzo?’ zei hij zo kalm mogelijk.
‘Maar je bent hier toch omdat we… omdat we gaan seksen?’
‘Godsamme’ zei Pascalle, ‘Oh, shit, ja, daar was ik toch bang voor.’
‘Als je niet wil seksen dan had je hier niet hoeven komen toch? We zaten te flirten!’ De Optimist wilde geen ruzie. Hij stond op, nam wat afstand van de vrouw, hij voelde het ongemak van zichzelf, moest hij #metoo gaan Googlen? ‘Ik… ben onthutst, ik ben onthutst.’
Pascalle zei een paar keer sorry.
‘Ik vind dit vaag man, echt vaag,’ de Optimist had geen betere tekst.
‘Kan ik nog mijn wijn opdrinken?’ vroeg Pascalle timide.
‘Whatever. Tuurlijk.’ zei de Optimist die nu uit raam keek.
Na een minuut of tien zei hij: ‘Je moet maar gaan.’ In stilte deed ze haar jas aan. ‘Dag,’ zei ze en ze haalde haar schouders op. De Optimist zei niks. Stak een sigaret op. ‘Ga je nog wat zeggen?’ zei ze in de deuropening. ‘Sorry. Tuurlijk. Het was toch leuk dat je er was. En een misverstand is gewoon… ja, dat gebeurt gewoon, haha.’ zei de Optimist.
‘Ga nu maar. Want ik ga wel huilen zo. Dat ga ik wel. Iemand moet me weer eens vasthouden snap je. Zo kan het niet meer.’ De Optimist wist niet of deze opmerking handig was, maar je kunt op dit soort momenten niet altijd pieken.
‘Zal ik je vasthouden?’ zei Pascalle zacht.
‘Nee. Ga maar.’
Pascalle keek hem aan. ‘Ik ga je toch even vasthouden.’
‘Dat is goed. Doe maar.’
Na tien seconden vond De Optimist het prima, hij voelde z’n piemel groeien en dat moest niet.
Toen de deur dicht ging pakte de Optimist direct zijn mobiel en terwijl de tranen over z’n wangen gingen keek hij de conversatie op WhatsApp terug. Dit moest tot op de bodem worden uitgezocht. Was hij wel duidelijk geweest? Wanneer weet je of iemand komt om te seksen, wanneer mag je daar vanuit gaan? ‘Je hebt mooie bruine ogen’ dat was toch een flirt?
De Optimist belde een vriend, daarna nog een vriend. Hij googlede ‘wat is flirten.’ De Optimist zou de waarheid boven water krijgen. Pas rond half vier die nacht ging hij op bed liggen en op dat moment kwam er een berichtje van Pascalle: ‘Die hug was fijn, dat wil ik wel nog een keer. Maar dan bloot.’
De Optimist keek lang naar de zin. Legde z’n mobiel toen weg en trok zichzelf af.
No comment yet, add your voice below!