Lieve lezer!
Dit is geen essay, maar een persoonlijke mail aan jou. Het zaterdagstuk (ik stuur elke zaterdag in de ochtend een stuk) van deze week was er al op donderdag, hier lees je het. (link naar post op LinkedIN, zodat je daar even like kan geven, zo je wil)
Ik mail je met een vraag! Lees even tot het einde. Ik wil je geld!
Ik heb een bijzondere week gehad. Halleluja. Echt.
Vorige week plaatste ik het essay ‘Hoera! Ik ga emigreren.’ en daar kwam zoveel respons op. Man! Wat een feest!
Ik bedoel: ik schrijf niet voor de katsekut, ik wil de mensen een beetje blij maken. Ja, toch?
Ik weet weer wat ik al jaren weet: dit is wat ik moet doen. Schrijven. Over jou en mijn gepruts.
Eerlijke verhalen vertellen over ons aller gepruts. Over de mislukte date. Dat je thuis komt en vindt dat je er niet verdrietig over moet zijn. Dat je een plan hebt, dat het niet lukt en dat je vindt dat je er niet boos over moet zijn. Of niet in de war. Of dat je niet zo moet twijfelen, of dat je vind dat je er tegen moet kunnen. Tegen alles.
Over die momenten, de momenten dat je je takke eenzaam voelt in je twijfels, je grote dromen, daar schrijf ik over. Ik geloof daar zo gruwelijk hard in, want we denken steeds dat we enige zijn die het soms even helemaal niet meer snappen. Maar da’s niet, hè? Je ziet de hele dag mensen die fanatiek bezig zijn hun handen uit het haar te houden.
Ik las een zin bij de School Of Life: For much of what pains us, there are no fixes, only consolations: dark humor, long hot baths, pessimist friends and music. En stukjes van Stevens.
Dat laatste heb ik er denk ik zelf aan toegevoegd, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Ik ben je pessimistische vriend, die het toch nog eens probeert. Over al dat proberen schrijf ik.
Kutjecola, takke zooi.
Mag ik je meenemen, heel kort naar maart 2013? Toen liep ik wat alleen door ‘t park en het was grijs en koud. Ik dacht, kutjecola, takke zooi, loop ik hier weer alleen. En toen, toen wist ik: dit hebben zovelen. Ik mailde het Parool en vroeg of ik er een stuk mocht schrijven. Vonden ze goed idee. Dat werd het stuk Hoe Maak Je Echte Vrienden In Amsterdam. De herkenning bij de lezers was groot. Mensen waren zo blij. Eindelijk iemand die dingen hardop zegt. Ik had een zenuw opengelegd. Wat ik ook gruwelijk fijn vond: de 15 minutes of fame. Ja, man. Al die reacties. Godsakke. Lekker!
Ik wil je vragen of je mij wil steunen in dit project.
Dingen hardop zeggen die anderen niet zo graag hardop zeggen. Dat dat gewoon mijn levenswerk is, snap je. In stukken, misschien later weer live, of op video.
Dat ik dat kan doen. In rust. Focus. Overgave. Zonder rommelige paniek over geld.
Het liefst blijf ik de verhalen gratis aanbieden. En ik zoek mensen die dat met liefde steunen.
Als jij dit met mij voelt, dat dit een focking goed plannetje is, zijn dit de opties:
😍 Word jaarlid. Voor 75 euro per jaar. Krijg je al die stukjes. En de minder bedeelden lezen mee.
😍 word founding member. Krijg je alle stukken en je krijgt meer:
Een Waanzinnig Goed Gesprek Met Johan Stevens.
Voor 240 euro per jaar krijg je de stukken én een uur met mij. Een goed gesprek over werk, liefde, vriendschap, grote plannen die maar niet van de grond komen, of iets heel anders. Al jaren praat ik met mensen over precies die dingen waar we vaak een beetje omheen draaien. Op z’n minst voel je je een uur gezien.
Grote zakken?
Heb je andere gedachten bij hoe dit gewoon gaat lukken, heb je meer financiële ruimte en voelt dit gewoon focking goed. Stuur me mail.
🔥 Voor nu: dit is de link als je graag helpt met dit project. 🔥
PS. Wil je nu niet financieel helpen, maar vind je het wel tof?
Zoek drie tot vijf mensen in je netwerk die met liefde lid worden van mijn Substack. Eerst gratis, dan wellicht met financiële steun.
NB. Als laatste voor mensen die concrete cijfers fijn vinden. Ik zoek geen inkomen van 10K per maand. Dat zou wel mogen, maar nee, voor de komende maanden in Nederland is een minimum van 1600 prima, geef toe, dat is bijna een schattig bedrag. (iets met toeslagen erbij en ik red me)
De toeslagen heb ik in Lissabon niet meer, ik ben een eerlijke jongen, dan heb ik daar minstens 2100 euro nodig, kan ik een beetje chill leven de focus op die stukjes en die ene Portugese verleiden met een Pizza quatro stagioni.
No comment yet, add your voice below!