Dus je vertelt aan iemand in je omgeving dat het met die ene klant toch niet is doorgegaan, je zit er gigantisch van te balen en diegene zegt:

‘Ach, morgen weer een kans!’

Of je deelt met iemand dat het al een week of zes rustig is en diegene zegt:

‘Ja, maar je leert van zo’n periode ook veel, bijvoorbeeld hoe je…’

Je vertelt dat je compagnon je gisterenavond laat ineens liet weten dat hij er per direct mee stopt. Zomaar, plots, ineens.

Je bent kapot, je bent onthutst.

En de ander zegt: ‘Alles gebeurt met een reden!’

Toxic positivity. Zo heet dat.

Wat ik vaak doe als iemand zo op mij reageert is met mijn vlakke hand diegene in ‘t gezicht slaan.
En wanneer die persoon me dan met heel grote ogen aankijkt zeg ik kalm: ‘Hier leer je ook van, hè?’

Of: ‘Het had veel erger kunnen zijn, het is maar één klap!’

‘If it doesn’t kill you it makes you stronger!’

De verwarring op die koppies: heerlijk.

Mensen reageren zo positief, zo dwangmatig, verplicht positief omdat ze vreselijk ongerust raken van hun eigen verdriet, boosheid, alles.

En zal ik – eindelijk! – eens iets liefs zeggen: dat is ook heel begrijpelijk! Wie wil zich boos of alleen voelen? Wie wil zich verlaten en bedrogen voelen?

Maar jammer genoeg werkt het wegdrukken en wegredeneren van en het een positieve draai geven aan lastige gevoelens niet zo goed. Sterker: da’s nogal vermoeiend en je blijft aan de gang. Het leidt af.

Struggle Switch

Ik heb heel positief nieuws: er is een andere manier om om te gaan met al die tegenslagen.

Die hele reis van zelf een bedrijf runnen, klanten vinden, goede teksten schrijven, the whole shebang kan f*cking ingewikkeld zijn. You are not alone zou mijn Michael zeggen. Mijn Michael? Jaha, zo schreef ik dat. Ok? Goed? (zie hier werd ik alweer boos, en het mag er zijn.)

Die andere manier om om te gaan met ingewikkelde gevoelens is: het er gewoon laten zijn, je richten op wat je belangrijk vindt en doorrrrr.

Ja, rustig! Kalm! Dat klinkt heel simpel. Veel te simpel. En dat is het niet.

Ik vind het nu eigenlijk enorm tijd voor een flauwe grap of een harde grap, want het klinkt ook zo zoetsappig, maar serieus, het is denk ik toch het slimst:

Kijk, die toxic positivity doe je ook vaak bij jezelf toch? Je maakt iets heel kuts mee, wat niet per se de krant haalt, maar wel echt helemaal kut enzo en dan denk je snel: ‘Oorlog is pas erg!’ ‘Er zijn ook mensen die hebben een schuld van drie ton!’ ‘ik vond die klant toch eigenlijk niet zo interessant’

Of we gaan het gevoel weg proberen te poetsen door chips te eten, een drankje te nemen, enorm met vrienden te overleggen, en maar praten. En zo kun je vast nog honderd manieren opnoemen.

Acceptance en Commitment Therapie is een psychologische stroming en met name psycholoog Russ Harris vind ik hierin erg inspirerend. Russ Harris heeft het in z’n boek The Happiness Trap over The Struggle Switch. (dikke aanrader dat boek, maar wacht even tot 4 juli, dan komt een nieuwe uitgave uit die voor de helft nieuw is, met veel toffe aanvullingen)

Ik ga een beetje te snel wellicht, de struggle switch, what the fuck is dat nu weer, maar wat er mee bedoeld wordt: elk moment dat er een ingewikkeld gevoel in je naar boven komt kun je er mee gaan worstelen of je kunt het laten. Het voelt nu nog niet zo misschien, maar als je oefent heb je die keuze.

De struggle switch kan aan en kan uit.

En de ellende op dit moment in onze maatschappij is dat alles positief moet zijn en we raken compleet in de war van ingewikkelde gevoelens. Dus die struggle switch is steeds aan, positive vibes only!

Maar dat is nu juist de valkuil, dat is de Happiness Trap. Door je steeds beter en anders te willen voelen dan je nu doet, ga je je eigenlijk nog veel rotter voelen. Je bent steeds in een strijd. Want hoe goed laat een gevoel zich eigenlijk sturen? Lang niet zo goed als wat nu populair is om te zeggen! Ga je maar eens heel erg ontspannen, super chill voelen vlak voor een heel belangrijk gesprek of een belangrijk optreden. Lukt niet!

Wat een kut stuk!

Concreet nu op dit moment zit ik jou dit stukkie te schrijven en het is even zoeken naar hoe ik het precies wil vertellen. Dat roept een gevoel op van irritatie. Je kent het vast bij het maken van content, je weet het niet helemaal, het klopt nog niet, er komt frustratie omhoog, dat allemaal. Je wordt zelfs echt boos. ‘Wat een kut stuk is dit!’

Dan kun je daarmee enorm in de weer gaan: die boosheid, die irritatie moet weg.

Dus, bam, daar zit je ineens op Instagram, NOS.nl, of op Spotify de nieuwe Harry Styles te luisteren. Je tikt een vriend: ‘is dat nu wel goed of niet? En mogen wij dit goed vinden? Ik bedoel: One Direction, serieus.’

En wat nu als je de struggle switch uit zet?

De irritatie, de boosheid, alles, het mag er zijn. Je hoeft het niet leuk te vinden. Je hoeft het niet fijn te vinden. Je staat het toe. En, in dit geval, ik tik (gewoon) door. Je vraagt je steeds weer af: wat wil ik precies zeggen? Welk punt wil ik maken? Met andere woorden: je gaat en blijft aan ‘t werk. Je richt je op dat wat je nu aan ‘t doen bent.

Hoeveel zakken chips scheelt het? Hoeveel sigaretten? Hoeveel schermtijd?

Hoeveel nieuwe stukkies levert het op? Hoeveel tijd voor de dingen die je gewoon hartstikke belangrijk vindt?

Het is niet makkelijk, hè? Ik zeg het maar even, het is niet per se makkelijk.

Want het gaat vaak ook automatisch. Je zit ineens een reep chocolade naar binnen te proppen.

Het is niet makkelijk en het hoeft ook niet perfect. Het is niet zo dat je nu je dit gelezen hebt, dat je dan dat altijd goed moet doen. We doen dit – vechten tegen ongemak – al ons hele leven zo, steeds dat gevoel wegdrukken. Gaat niet meteen goed.

Maar als je het door te oefenen stap voor stap een keer of 5 per week minder doet, dat je gewoon de frustratie er laat zijn, dan schrijf je toch een stukkie per week meer. Of je gaat toch die 3 klanten bellen, ook al is dat ongemakkelijk gevoel er.

Het meest fascinerende van dit alles vind ik nog de vraag: hoe erg is het eigenlijk om je heel verdrietig of bijvoorbeeld angstig te voelen?

Een misverstand is dat een rotgevoel je echt iets aan kan doen. Maar dat is dus niet zo. Angst bijvoorbeeld, hoe rot ook kan je niks doen! Leegte, verveling, je kunt het gewoon voelen. Frustratie ook.

Gek idee, vind ik nog steeds, maar ik denk dat het waar is.

Ik probeer het wel eens met dat schrijven dus, voelen dat ik het nog steeds niks vind en toch door schrijven.

Het belangrijkste dat is dat je je steeds goed afvraagt: doe ik iets belangrijks? Klopt dit? Wil ik dit eigenlijk echt wel? En dan dus doorgaan. (dat is het stuk commitment in acceptance en commitment therapy)

Als je stopt met je altijd blij en positief willen voelen, dan ga je gek genoeg vaker goed voelen. Je stopt dan als ‘t ware met wrijven in een vlek en krijgt veel meer ruimte voor je plannen, je creativiteit. Je wordt nog eens die echt moddervette creatieve bad ass eindbaas die je al zo lang wil worden.


Ik help creatieve ondernemers met 100% zweefvrije tips over lekkere teksten en lekkerderder leven. Je mag je lef mee nemen, je chakra’s thuis laten. Nog niet zoveel lef?

Word onweerstaanbaar. Word Lid Van Club Lekkere Teksten. (je krijgt direct een gratis Pret PDF met de grappigste teksten van copywriters)

Vink onderstaand vakje aan. Daarmee geef je me volgens de nieuwe privacyregels toestemming om je te mailen.

Je kunt je op elk moment afmelden door te klikken op de link in de voettekst van de e-mails. Voor informatie over ‘t privacybeleid, bezoek de website.

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Deel dit met jouw vrienden
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Abonneer
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Inspiratie voor een
net leukerder leven.

Geen zorgen; ik vind spam ook niet zo fijn. Jouw gegevens deel ik niet. Mag ook niet. Zo. Duidelijk.

Stukjes van Stevens

Je bent lekker bezig. Je wil er wat van maken. Onrust in je kont. En dan… valt het tegen. Zit iemand je in de weg. Zit je jezelf in de weg. Heb je gewoon pech. 

Daarover gaan mijn stukjes. Over jezelf in de weg zitten en irritante mensen. Want ik wil er wat van maken. Ondanks dat het ingewikkeld is. En stom. En raar. En heel grappig. Het leven dus. 

Oh, en ik ben niet je goeroe. Nee, joh! Dan weet je dat. Vind je dat de opluchting van de dag? Meld je dan aan voor de Stukjes van Stevens.

Inspiratie voor een
net leukerder leven.

Veel gelezen blogs:

Hier tekst.

Powered by WishList Member - Membership Software